مباحث سياسى(2) سطح(1) - صفر سفیدرو و منصور حاتمی - الصفحة ٨٩
كشورهاى خاورميانه نسبت به جمعيّت خود بيشترين سرباز را به خود اختصاص دادهاند.
دلايل اين هزينهها عبارتند از: تنشهاى سياسى، كاهش سطح اعتماد متقابل، توان مالى كشورها و وجود دلالان تجارت اسلحه در منطقه. اين باعث شده است تا نظامىگرى در خاور ميانه به خصوص در كشورهاى حاشيه خليج فارس رونق چشمگيرى داشته باشد.
بحران ديرپاى فلسطين و جنگهاى ١٩٥٦، ١٩٦٧ و ١٩٧٣ اعراب و اسرائيل و بحران ٩١- ١٩٩٠ خليج فارس، تبديل به جنگى مدرن و همه جانبه گرديد و بيش از ١٢٠ هزار كشته و يك ميليون نفر آواره به جاى نهاد.
جنگ ٨ ساله عراق عليه ايران نيز باعث شد تا دست كم ٣٠٠ هزار نفر كشته شوند و اقتصاد دو كشور عراق و ايران دست كم ٣٠٠ ميليارد دلار آسيب ببيند. آخرين نمونه بحران در منطقه خاورميانه مسئله عراق بود كه در آغاز سال ٢٠٠٣ ميلادى پيش آمد. در اين جنگ، امريكا با صرف هزينهاى حدود ٢٠ ميليارد دلار ظرف مدّت ٢٦ روز با كمترين تلفات (١٢٦ نفر تا اشغال بغداد) عراق را به اشغال خود در آورد. «١» در اين بخش با منطقه استراتژيك خاور ميانه بيشتر آشنا خواهيم شد.
تعريف منطقه خاورميانه اصطلاح خاورميانه از بدو پيدايش تاكنون به محدوده جغرافيايى مشخصى اطلاق نشده كه مورد تأييد همگان باشد. به همين دليل، ويليام كومن، آن را يك «منطقه درهم» ناميده و تاكنون ديدگاههاى متعددى در اين باره مطرح شده است. «٢» زمانى كه اروپا در مركز قدرت جهان قرار داشت، اروپاييان منطقه خاور (شرق) را براساس دور يا نزديك بودن به اروپا، خاور دور و خاور نزديك نامگذارى مىكردند.
نخستين بار در سال ١٩٠٢ ميلادى، آلفرد ماهان، مورّخ وابسته به نيروى دريايى امريكا، اصطلاح «خاورميانه» را مطرح كرد. منظور او از خاورميانه، منطقهاى بود كه مركز آن خليج فارس است.