مباحث سياسى(2) سطح(1) - صفر سفیدرو و منصور حاتمی - الصفحة ٩٢
- محيط امنيّتى منطقه «خود حمايتى» نيست و همواره يك عامل بيرونى (امريكا) حضور خود را به منطقه تحميل كرده است.
- در سيستم امنيّتى موجود بين كشورها، اعتماد و اطمينان چندانى وجود ندارد. به همين دليل، ميزان قابل توجّهى از درآمد كشورهاى منطقه صرف هزينههاى نظامى مىشود.
- سيستم امنيّتى موجود نه براساس «ديگر يارى»، بلكه براساس «خوديارى» است؛ به اين معنا كه كشورها تنها به امنيّت خود مىانديشند و به فكر امنيّت همسايگان خود نيستند.
سياسى مهمترين و عميقترين بحران سياسى منطقه، بحران ديرپاى فلسطين است كه بيش از نيم قرن از آغاز آن مىگذرد. ايجاد و استقرار دولت صهيونيستى و حمايت روزافزون امريكا از آن، منطقه را به كانون بحران و منطقهاى آشوبزده تبديل نموده است.
اختلافات سرزمينى فراوانى در منطقه وجود دارد و هيچ كشورى در خاورميانه نيست كه با كشورى ديگر اختلافات ارضى و مرزى نداشته باشد. براى نمونه، مىتوان به مناقشات عربستان و كويت، عربستان و قطر، بحرين و قطر، عربستان و امارات متحده عربى و همچنين اختلافات مرزى ايران و عراق و ايران و امارات متحده عربى (جزاير سهگانه ايرانى در خليج فارس) اشاره كرد.
اختلافات مربوط به منافع آب رود فرات نيز مانع عادى شدن روابط سياسى سوريه و تركيه شده است.
بسيارى از كشورهاى منطقه با بحران مشروعيت روبهرو هستند و ناچارند براى حفظ و بقاى حكومت خود به قدرتهاى خارج از منطقه متكى باشند.
خيزش جديد اسلامى و رشد اسلام انقلابى، كه كانون آن در سرزمين وسيع و پهناور ايران است، غربيها را به اين منطقه حساس كرده است. جمهورى اسلامى ايران قادر است با توجّه به توانمنديهاى سياسى، جغرافيايى، اقتصادى و ابزارهاى فرهنگى و اعتقادى نيرومند و جاذب به مركزى براى ساماندهى تمدن نوين اسلامى تبديل شود. «١»