مباحث سياسى(2) سطح(1) - صفر سفیدرو و منصور حاتمی - الصفحة ٧١
٣- بيكارى بيكارى، از عمدهترين معضلات اقتصادى جوامع به شمار مىرود. رونق اقتصادى و ايجاد فرصتهاى شغلى يكى از اهداف و وظايف دولتها محسوب مىشود. امروزه همه كشورهاى جهان بنابر شرايط متفاوت اقتصادى درگير مسئله بيكارىاند. در اين ميان، كشورهاى در حال توسعه از جمله ايران به صورت جدّىتر با معضل بيكارى دست به گريبانند. بيكارى به عنوان يكى از آسيبهاى جدّى اجتماع ايران به حساب مىآيد.
عواملى نظير افزايش ناگهانى جمعيّت، به كارگيرى عجولانه فنّآورى به جاى نيروى انسانى، كمبود سرمايه و كاهش سرمايهگذارى در ايجاد مشاغل جديد و پايدار، هجوم روستاييان به شهرها، وجود نيروى پر زور و جوان و حضور نيروى كار ارزان قيمت خارجى، از مهمترين عوامل بيكارى در ايران است. «١» آمارهاى رسمى نشان مىدهد به طور متوسط سالانه حدود ٧٥٠ هزار نفر نيروى كار، وارد بازار مىشوند. اگر اين رقم را ثابت فرض كنيم و شغلى براى آنان ايجاد نشود در ده سال آينده حدود ٥/ ٧ ميليون نفر بيكار خواهيم داشت.
نرخ رشد بيكارى در ايران سالانه به صورت چشمگيرى رو به افزايش است. اين نرخ ١/ ٩ درصد در سال ١٣٧٥، ١/ ١٣ درصد در سال ١٣٧٦، ٥٤/ ١٣ درصد در سال ١٣٧٨ و ٢٨/ ١٤ درصد در سال ١٣٧٩ اعلام شده است و براى سال ١٣٨٣، ٨/ ١٧ درصد، تخمين زده مىشد. «٢» حتى نرخ رشد بيكارى در ميان فارغ التحصيلان دانشگاهها نيز رو به رشد است. «٣» ملاحظه آمارها نشان مىدهد كه ابعاد پديده بيكارى در ايران هر روز گسترده مىشود و به دليل اينكه خود منشأ بروز ناهنجاريهايى نظير فقر، فساد، قاچاق مواد مخدّر، سرقت و حتّى قتل مىشود، تهديدى جدّى است و جامعه را دچار ناامنى مىكند و مديريّت كلان نظام را ناكارآمد نشان مىدهد.