مباحث سياسى(2) سطح(1) - صفر سفیدرو و منصور حاتمی - الصفحة ٣٩

اختصاص يافته است. امّا نخست لازم است، منظور خود را از دو واژه اساسى و مهّم «فرصت و تهديد» بيان كنيم.
تهديد يك عمل يا سلسله حوادثى است كه در زمانى تقريباً كوتاه، زندگى مردم يك كشور را با خطر روبه‌رو سازد يا دامنه اختيارات و سياستهاى يك حكومت را به شدّت به مخاطره اندازد. «١» عوامل تهديدزا مى‌توانند در قالب توليد سلاح هسته‌اى، پيمانهاى نظامى، بيگانه كردن ملّت از هويّت خويش و حتّى در برخى موارد با پوششهاى انسان دوستانه ظاهر شوند. «٢» فرصت‌ منظور از «فرصت» عمل يا پديده‌اى است كه موجب دور ساختن خطر از يك ملّت و يا سبب تثبيت و تحكيم اقتدار ملّى و تأمين منافع ملّى شود. فرصت نيز مانند تهديد مى‌تواند در محيط داخلى و يا نظام بين‌المللى فراهم آيد. هر كشورى بنا به موقعيّت خود، برداشت خاصّى از امنيّت ملّى دارد و به همين دليل، تعريف و نگاه كشورها به مفهوم «فرصت و تهديد» متفاوت است.
با اين رويكرد، مفهوم «تهديد» درباره جمهورى اسلامى ايران، عبارت است از هر عامل، پديده يا برنامه داخلى يا خارجى كه اصول، مبانى و موجوديّت انقلاب اسلامى و نيز امنيّت ملّى كشور را به مخاطره اندازد. در مقابل، فرصت نيز براى اين نظام به معناى هر عامل، پديده يا برنامه داخلى يا خارجى است‌كه خطر را از اصول، مبانى و موجوديّت انقلاب اسلامى و امنيّت ملّى كشور دور سازد و موجب تثبيت، گسترش و پيشبرد آنها گردد.
فرصتها وتهديدها در عرصه‌هاى سياسى، فرهنگى، اجتماعى، اقتصادى و دفاعى- امنيّتى روى مى‌دهند. به همين جهت، اين فصل از كتاب در چهار عرصه پيش گفته و در چهار بخش به بررسى فرصتها و تهديدات پيش روى نظام جمهورى اسلامى مى‌پردازد.