فلسطين اتخاذ نمود؛ ولى با گرايش مصر به سوى سياست آشتى جويانه با اسرائيل، كه منجر به امضاى قرار داد صلح دوجانبه‌اى شد، سازمان به تفرقه و تشتت افتاد.
نخستين شكاف در اين سازمان با اخراج مصر در سال ١٩٧٨ پديدار گرديد. در جريان حمله عراق به ايران وحدت و يكپارچگى كنفرانس بيش از گذشته متزلزل شد.
اختلافات كشورهاى شمال افريقا و پس از آن حمله عراق به كويت به شدّت تأثيرگذارى و قاطعيّت سازمان را كاهش داد. «١» اعضاء سازمان‌ در اواخر دهه ٨٠ ميلادى سازمان ٤٦ عضو داشت كه با فروپاشى شوروى سابق و استقلال جمهورى‌هاى مسلمان‌نشين در سال ١٩٩١ و دعوت اين كشورها براى پيوستن به سازمان تعداد اعضا به ٥٧ كشور رسيد. در صورت حفظ وحدت و يكپارچگى، اين سازمان مى‌تواند نقش مهم و مؤثرى در آينده ايفا نمايد.
٤- سازمان كشورهاى صادر كننده نفت (اوپك) «٢».
سازمان كشورهاى صادر كننده نفت «اوپك» در سپتامبر ١٩٦٠ ميلادى با حضور پنج كشور نفت‌خيز عربستان سعودى، عراق، كويت، ايران و ونزوئلا كه در بغداد گرد هم جمع آمده بودند، به طور رسمى تأسيس و فعّاليّت خود را آغاز كرد.
پيدايش و شكل گيرى‌ قبل از تأسيس اوپك، كشورهاى توليد كننده نفت در تعيين سياستهاى نفتى خود، نقشى نداشتند و اداره صنايع نفت از قبيل توليد، قيمت‌گذارى و سرمايه‌گذارى، در خارج از مرزهاى اين كشورها، توسط شركتهاى بزرگ بين المللى، بدون توجّه به منافع ملّى كشورهاى توليد كننده تعيين مى‌شد.