١- سازمان پيمان آتلانتيك شمالى (ناتو) «١».
پيمان امنيّتى چند جانبه‌اى است كه در چهارم آوريل ١٩٤٩ به امضاى دوازده كشور بلژيك، كانادا، دانمارك، فرانسه، ايسلند، ايتاليا، لوكزامبورگ، هلند، پرتقال، نروژ، انگلستان و امريكا رسيد و تأمين امنيّت در منطقه آتلانتيك شمالى را از طريق دفاع مشترك مورد تأكيد قرار داده است. «٢» چهار عضو ديگر بعداً به عضويت پيمان در آمدند كه عبارتند از: يونان و تركيه (١٩٥٢)، آلمان غربى (١٩٥٥) و اسپانيا (١٩٨٢).
تعداد اعضاى سازمان تا سال ١٩٩٩ با پيوستن ٣ كشور، چك، مجارستان و لهستان به ١٩ عضو افزايش يافت. در سال ٢٠٠٤ نيز هفت كشور، اسلووانى، استونى، لتونى، ليتوانى، اسلواكى، بلغارستان و رومانى نيز به عضويت اين پيمان درآمدند و تعداد اعضاى اين سازمان به ٢٦ كشور رسيد. چنين گسترشى بزرگ‌ترين تحول تشكيلاتى و كيفى در اين سازمان بوده است. «٣» پيمان آتلانتيك شمالى (ناتو) در ١٤ مادّه تنظيم شد و هدف اصلى آن علاوه بر تضمين امنيّت اروپا و امريكا، اجراى اصول منشور سازمان ملل و به ويژه ماده ٥١ مى‌باشد.
براساس اين ماده ناتو خود را موظّف به «برقرارى صلح و امنيّت بين المللى و منطقه‌اى» مى‌داند.
براساس ماده ٥١ پيمان، كه به قلب پيمان مشهور است، و همچنين «دكترين همه در برابر يكى» گفته مى‌شود:
هرگونه حمله به يكى از اعضاى ناتو حمله به تمامى كشورهاى عضو تلقى شده، ناتو موظّف به دفاع از كشور مورد حمله است.