بررسى فقهى خروج از حاكميت دينى - فرازی، صادق - الصفحة ٨٥

سه. احاديثى از امام على (ع):
١. انه ليس على الامام الا ما حمل من امر ربه، الا بلاغ فى الموعظة و الاجتهاد فى النصيحة والاحياء للسنه و اقامه الحدود على مستحقيها و اصدار السهمان على اهلها. «١» آنچه بر عهده امام است اين است كه آنچه را خدا به او فرمان داده به جا آورد، چون:
رساندن مواعظ وسعى در نيكخواهى و احياى سنت پيامبر، و اقامه حدود خدا بر كسانى كه سزاوار آن هستند و اداى حق هركس از بيت المال.
٢. ايها الناس، ... لكم على حق، فاما حقكم على فالنصيحة لكم و توفير فيئكم عليكم، و تعليمكم كيلا تجهلوا، و تأديبكم كيما تعلموا. «٢» اى مردم ... شما را بر من حقى است، حقى كه شما به گردن من داريد: اندرز دادن و نيكخواهى شماست، و غنايم را به تمامى ميان شما تقسيم كردن و تعليم دادن شماست تا جاهل نمانيد و تأديب شماست تا بياموزيد.
٣. على الامام ان يعلم اهل ولايته حدود الاسلام والايمان. «٣» بر امام است كه بر اهل ولايت خويش حدود اسلام و ايمان را تعليم دهد.
٤. والواجب فى حكم الله و حكم الاسلام على المسلمين ... ان يختاروا لانفسهم اماما ...
يجمع امرهم و يحكم بينهم و يأخذ لمظلوم من الظالم حقه و يحفظ اطرافهم و يجبى فيئهم و يقيم حجهم و جمعتهم و يجبى صدقاتهم.» و آنچه از حكم خدا و حكم اسلام بر مسلمانان ... واجب مى‌باشد ... اين است كه ... براى خويش امام ... معين كنند، كسى كه كارهاى اجتماعى و حكومتى آنان را جمع و جور و سر و سامان دهد و بين آنان قضاوت كند و حق ستمگران را از ستمديدگان باز گيرد، حدود و ثغور و امنيت آنان را حفظ، مالياتشان را گردآورى، مراسم حجشان و نماز جمعه آنان را اقامه و صدقاتشان را جمع كند.