٢. در پاسخ به سؤالى در باره همكارى با حاكم ظالم: ... الدخول فى اعمالهم والعون لهم والسعى فى حوائجهم عديل الكفر، والنظر اليهم على العمد من الكبائر التى يستحق بها النار. «١» وارد شدن در كارهاى آنان و كمك كردن به آنان و تلاش در جهت رفع نيازمندى‌هاى آنان برابر با كفر، و نگاه كردن به آنان از روى توجه، از گناهان كبيره است كه مرتكب آن مستحق آتش است.
٣. در نامه‌اى به مأمون: لا يفرض الله- تعالى- طاعة من يعلم انه يضلهم ويغويهم ...؛ «٢» هرگز خداوند پيروى از كسى را كه مى‌داند فريبكار است و مردم را به گمراهى و ضلالت مى‌كشاند واجب نكرده است.