اما اين عنوان و مقام براى حمزه هميشگى نبود، وباشهادت سرورشهيدان حسين بن على عليه السّلام اين عنوان، به آن حضرت منتقل شد.
همگونى ديگر اينكه دشمنان بدن حمزه را پس از شهادت برهنه كردند.
پيكر مطهّر حسين عليه السلام نيز پس از شهادت بوسيله دشمن برهنه شد.
دشمن بدن حمزه رامُثله كرد، وشكم وى راشكافت واندام اوراقطعه قطعه نمود. بدن نازنين حسين عليه السلام نيز زير سم اسبان قرار گرفته ونشانه صدها زخم نيزه وشمشير وخنجر وپيكان قرارگرفت.
بدن چاك چاك حمزه راخواهرش صفيه درآغوش كشيد وبراو گريست. زينب خواهر حسين عليه السلام نيز كنار پيكر صدپاره برادرش آمد وآن رادربغل گرفت وبر وى نوحه سرايى كرد.
براى حمزه كفنى كه همه بدن او را بپوشاند يافت نشد، و بخشى از تن او را با گياه پوشاندند. بدن حسين عليه‌السّلام را نيز به جاى كفن در حصير وبوريايى قرار دادند و به خاك سپردند.
در شهادت حمزه پيامبر صلى‌الله عليه‌وآله گريه‌ها كرد و اشكها ريخت و ناله‌ها از دل سرداد و به غم او در سوك نشست. در شهادت حسين عليه‌السّلام نيز زمين و آسمان و همه موجودات جهان و امامان بزرگوار عليهم‌السلام گريستند و مصيبت آن شهيد مظلوم بالاترين مصيبت‌ها شد.
جگر حمزه بوسيله هند مادر معاويه جويده شد. قلب حسين عليه‌السّلام نيز بوسيله مزدوران فرزند معاويه هدف تير قرار گرفت.
همگونى‌هاى حمزه و حسين عليه‌السّلام بيانگر اين حقيقت است كه خط شهادت كه خط راستين اسلام و قرآن است پيوسته در يك امتداد بوده و از خصايص مشابهى برخوردار است. وروشهاى وحشيانه و ددمنشانه دشمنان نيز پيوسته همسان بوده است.