در ميان شهداى‌والامقام احُد تنها يك استثناء وجود داشت وآن حنظلة بن ابى‌عامر ملقّب به «غسيل الملائكه» بود كه با پادرميانى پدرش از مثله‌شدن رهايى يافت. «١» اما ساير شهدا آماج درنده‌خويى وكينه توزى دشمن قرار گرفتند، ودر اين ميان سهم حمزه به مراتب از ديگر شهدا بيشتر بود. «٢» حمزه تاوقتى زنده بود مانند گردبادى توفنده صفوف دشمن را درهم مى شكست وسراسر لشكر خصم را در مى‌نورديد ودانه درشتهاى آنان را شكار مى‌كرد. «٣» وكسى به خود جرأت نمى‌دأد كه به وى نزديك شود وبا او پنجه در پتجه افكند، اما از لحظه‌اى كه پايش به كناره جويبار برخورد كرد «٤» و وحشى باپرتاب زوبين او را شهيد كرد تالحظه‌اى كه به خاك سپرده شد چندين بار قامت افراشته‌به خون خفته وى هدف انتقامجويى دشمن قرار گرفت.
نخست: در لحظه شهادت وقتى دشمن متوجه شد كه قهرمان احُد از پاى در آمد به سوى او يورش بردند وتا توانستند ضربت تيغ ونى بر بدنش وارد آوردند، و عقده‌هاى خود را كه از او به دل گرفته بودند بر آوردند. «٥» دومين بار: آن وقتى بود كه وحشى شادى كنان خود را به «هند» رساند