ميدان آمد و عبيدة بن حارث كه بزرگسالترين ياران پيامبر صلى‌اللّه عليه‌وآله بود به نبرد او بيرون شد. شيبه با نوك شمشير به ساق پاى عبيده زد و ماهيچه ساق پايش را قطع كرد. حمزه و على بر شيبه يورش بردند و او را از پاى در آوردند. آنگاه عبيده را به صف سپاه اسلام برگرداندند. «١» درباره هماوردى على عليه‌السّلام با وليد فرزند عتبه در ميان تاريخ نگاران اختلاف وجود ندارد. ولى درهماوردى حمزه وعبيده ازيك سو و عتبه و شيبه از سوى ديگر اختلاف است و بيشتر آنان عبيده را به دليل سالمندتر بودنش هماورد عتبه معرفى كرده‌اند كه از اين گروه طبرى «٢» و ابن اثير «٣» و ابن شهر آشوب «٤» را مى‌توان نام برد.
از سوى ديگر، واقدى (كه نقلش گذشت) به هماوردى حمزه با عتبه تصريح دارد، و عبيده را هماورد شيبه مى‌داند. «٥» از ميان دسته اول تنها به نقل ابن شهر آشوب بسنده مى‌كنيم. او مى‌نويسد:
وقتى دو سپاه رو به روى يكديگر قرار گرفتند، عتبه وشيبه و وليد پيش آمدند و فرياد زدند:
اى محمد! همتايان ما از قريش رابه رزم با ما گسيل دار.
در اين لحظه مردان انصار به نشانى آمادگى گردنها كشيدند، و خواهان هماوردى با آنان شدند. ولى پيامبر صلى‌اللّه عليه‌وآله آنان را باز داشت و به على عليه‌السّلام و حمزه و عبيده فرمان مبارزه داد. عبيده به ميدان عتبه رفت و