حمزه در اين نبرد پيش از شهادتش سى ويك تن از دشمنان را به هلاكت رساند. «١» حمزه در آن روز با دو شمشير جنگ مى‌كرد. مردى گفت:
حمزه عجب شير ژيانى است! در همين گيرودار پاى حمزه دچار لغزش شد وبا پشت بر روى زمين افتاد، در اين حال زره از روى شكمش كنار رفت، وناگهان وحشى حبشى (برده جبيربن مطعم) با زوبين «٢» به وى حمله‌ور شد. «٣» پس از ابراز آن همه دليرى ورشادت درعرصه نبرد، سرانجام لحظه موعود فرا رسيد، و روح بزرگ حمزه به ملكوت اعلى فراخوانده شد.
اسدالله و سالار شهيدان‌ يكى از شاخص‌ترين القاب حمزه يا در حقيقت تنها لقبى كه در طول زندگى پرجوشش خود بدان مشهور بود لقب «اسدالله واسدرسوله» است يعنى شير خدا و رسول.
حمزه دراحد با دو شمشير پيش‌روى رسول‌خداصلى‌اللّه و عليه وآله مى‌جنگيد و مى گفت:
«من اسداللّه هستم» «٤» كه اين جمله نشانگر سلحشورى‌ها ورشادت‌هاى حمزه در ميدان نبرد است.
وچنانكه پيش از اين نيز يادآور شديم او تا اعماق دشمن نفوذ مى‌كرد، وجمعى را از دم تيغ گذرانده، به خاك هلاكت مى‌افكند.