متّوجه سپاه توحيد گرديد كه مهمترين آنها شهادت حمزه سيد الشهداء بود.
دلاوريهاى حمزه‌ چنانكه در فصول گذشته ياد آور شديم، حمزه درميان فرزندان عبدالمطّلب به شجاعت و دلاورى و مردانگى مشهور بود. قامتى بلند واندامى رشيد داشت.
نقش او در صحنه هاى نبرد تحسين برانگيز و تعيين كننده بود.
حمزه از معدود قهرمانانى بود كه در جنگ نشان برخود مى نهاد، و بدين وسيله خود را به دوست و دشمن معرفى مى كرد.
چهارتن از ياران رزمنده پيامبر صلى اللّه عليه و آله در ميان سپاه نشانه هاى ويژه داشتند. يكى ابودجانه انصارى بود كه دستارى قرمز بر سر مى بست، و مسلمانان مى دانستند هر گاه ابودجانه دستار قرمز بر سر به بندد سخت خواهد جنگيد. على عليه السّلام نيز با پارچه پشمينه سفيدى برخود نشان مى نهاد. و زبير با دستمالى زرد رنگ ظاهر مى شد، و حمزه با پَرِ شتر مرغى نمايان مى گشت. «١» صفوان بن اميّه (در روز احد) نگاهى به حمزه افكند در حالى كه حمزه از پس دشمن مى تاخت (صفوان) پرسيد:
اين كيست؟
گفتند:
اين حمزةبن عبدالمطّلب است.
گفت: تا به امروز نديده بودم كه مردى چنين بر خويشان خود بتازد. حمزه در آن روز با پر عقابى (كه بر كلاهخود خود زده بود) نمايان بود. «٢» مرد رزم و عقيده‌ پس از اينكه طلحه بن ابى طلحه پرچم دار شرك به دست على عليه السّلام كشته شد،