سرداران صدر اسلام(ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧١
جنگ در دامنه كوه احد (دريك فرسنگى مدينه) ميان سپاه توحيد و مشركان قريش در گرفت آغاز جنگ به سود مسلمانان بود و دشمن در آستانه شكست قرار گرفت. عدّهاى از پرچمداران دشمن يكى پس از ديگرى به دست تواناى امير مؤمنان على عليه السّلام به هلاكت رسيدند، و حمزه نيز شمارى از مشركان را به خاك هلاكت افكند.
مسلمانان شمشير در ميان دشمن نهادند و آنان را از دم تيغ گذراندند، و خداوند نصرت خود را بر آنان فرو رساند، و وعده خود را تحقق بخشيد. در نتيجه دشمن تارو مار شد، و چشم انداز شكست آنان قطعى بود. «١» مسلمانان بر خيمه و خرگاه دشمن يورش بردند و مشغول غنيمت گيرى دارايى هاى ايشان شدند.
از سوى ديگر پيامبر صلى اللّه عليه و آله پيش از آغاز جنگ، تعداد پنجاه تيرانداز چيره دست را مأموريت داد در تنگه اى كه در دامنه كوه قرار داشت و به تنگه «عينين» معروف بود مستقر شوند. اين تنگه تنها راهى بود كه دشمن از طريق آن مى توانست نيروهاى خود را از پشت سرِ رزمندگان اسلام وارد عمل كند و بدين ترتيب مسلمانان را از دو سو مورد حمله قرار دهد.
بجز فرمانده گروه (عبداللّه بن جبير) و تعداد انگشت شمارى از افراد وى بقيّه تيراندازان با ديدن جمع آورى غنايم بوسيله مسلمانان، سنگر خود را رها كرده و به سوى غنيمت گيرى هجوم بردند. تنگه نامبرده با ده تن نيرو مورد حمله دو هزار سرباز مجهز به فرماندهى خالد بن وليد قرار گرفت، و نيروهاى باقيمانده در تنگه پس از مقاومتى دلاورانه همگى به شهادت رسيدند، و در نتيجه دشمن موفق شد آنچه را كه پيامبر صلى اللّه عليه و آله از آن بيمناك بود تحقق بخشيد از آن پس جنگ با شدت هر چه تمامتر در گرفت، و در نتيجه ضربه هاى جبران ناپذيرى