گلزار شهداى احد شاخص ترين محلى بود كه در آن آتش خشم وكينه امت اسلام عليه معاويه ودودمان ودارودسته جنايتكارش زبانه مى كشيد ومسلمانان بالعن ونفرين تبرى وبيزارى خود رااز معاويه وبستگان پليد او اعلام مى‌داشتند.
تحمل اين طيف وسيع وفزاينده مخالفان براى معاويه وخاندان بنى‌اميه ناممكن بود وهيچ راهى براى نابود سازى اين پايگاه نيرومند وجود نداشت، جزاينكه باصرف مبالغ گزاف از بيت‌المال مسلمانان در صدد احداث قنات و چشمه سار برآيد، وبااستمداد از طبيعت، آثار آن شهيدان رانابود سازد تابه خيال خام خود از كابوس اجتماع مسلمانان زنده دل دراين پايگاه انقلاب رهايى يابد. «١» اينجابود كه معاويه دستور چشمه يابى وحفر قنات در احد را مى‌دهد، وآب برتربت پاك حمزه وديگر شهيدان راه خدا سرازير مى‌كند.
امانه تنها اين اقدام جنايتكارانه به سود او پايان نيافت، بلكه قرب ومقام شهدا وجاودانگى آنان بيش از گذشته بر مردم آشكار شد، وبانمايان شدن پيكرهاى ترو تازه آنان، كوس رسوايى معاويه وخاندان پليدش بيش از پيش نواخته شد.
گويا آشكار شدن بدنهاى مطهّر شهداى احد يك بار ديگر در تاريخ تكرار شده است.
عبدالصمدبن على گويد:
مردم در سال حرقه «٢» بر حفظ گورهاى بستگانشان در احد بسيج شدند.
من نيز بيرون آمدم ونزد قبر عمويم حمزةبن عبدالمطّلب رفتم- در حالى‌