سرداران صدر اسلام(ج1)
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
سرداران صدر اسلام(ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٠٣
امام حسين عليه السلام نيز در كربلا چندين بار از حمزه وجعفر ياد نمود. از آن جمله وقتى بود كه در لحظههاى آخر زندگانى آن حضرت، طفلى ازفرزندان امام حسنعليه السلام دوان دوان به طرف آن حضرت آمد، وقتى به عمويش رسيد، ديد كه يكى از دشمنان شمشيرش را بلند كرده و مىخواهد برسرآن حضرت فرود آورد، آن كودك دست خود را سپر عمويش قرار داد ودستش قطع شد، امام عليه السلام او رابه سينه گرفت وبه اوفرمود:
برادرزادهام، بر آنچه به تو رسيده است صبر كن ودر انتظار پاداش خداوند باش پروردگارت تو رابه پدران بزرگوارت رسول خدا صلى الله عليه وآله وعلى عليه السلام وحمزه وجعفر ... خواهد رساند. «١»