شهاب الاخبار - قضاعی، محمد بنسلامه - الصفحة ٦٦ - باب م - و - ن
هركه با معصيت خدا جوياى ستايش مردم باشد، مردم به جاى ستايش، نكوهشش مىكنند.
٢٣٨. مَن فُتِحَ لَهُ بابُ خَيرٍ فَليَنتَهِزهُ فَإِنَّهُ لا يَدري مَتى يُغلَقُ عَنهُ؛١
هركه درِ خيرى به رويش گشوده شد، بايد آن را مغتنم شمارد؛ زيرا نمىداند آن در، كى به رويش بسته مىشود.
٢٣٩. مَن فَرَّجَ عَن أخيهِ كُربَةً مِن كُرَبِ الدُّنيا فَرَّجَ اللّهُ عَنهُ كُربَةً مِن كُرَبِ يَومِ القِيامَةِ؛٢
هركه غمى از غمهاى دنيايى برادر دينى خود را بزدايد، خداوند، غمى از غمهاى قيامت را از او مىزدايد.
٢٤٠. مَن فَطَّرَ صائِماً كانَ لَهُ مِثلُ أجرِهِ؛٣
هر كه روزهدارى را افطارى دهد، او را پاداشى همچون روزهدار است.
٢٤١. مَن قُتِلَ دونَ مالِهِ فَهُوَ شَهيدٌ و مَن قُتِلَ دونَ أهلِهِ فَهُوَ شَهيدٌ و مَن قُتِلَ دونَ دينِهِ فَهُوَ شَهيدٌ؛٤
هر كه در راه حفظ مالش، پاسدارى از خانوادهاش و در راه دينش كشته شود، شهيد است.
٢٤٢. مَن كانَ آمِراً بِمَعروفٍ فَليَكُن أمرُهُ ذلِكَ بِمَعروفٍ؛٥
هركه مردم را به نيكىها دعوت مىكند، بايد روش دعوتش نيكو باشد.
٢٤٣. مَن كانَ في حاجَةِ أخيهِ كانَ اللّهُ في حاجَتِهِ؛٦
(١) . مسند الشهاب، ج ١، ص ٢٦٨.
(٢) . السنن الكبرى، نسايى، ج ٤، ص ٣٠٩.
(٣) . الكافى، ج ٤، ص ٤٨.
(٤) . سنن أبى داود، ج ٢، ص ٤٣٠.
(٥) . مسند الشهاب، ج ١، ص ٢٨٥.
(٦) . صحيح مسلم، ج ٨، ص ١٨.