١٧٤- پس برگشتند از جنگ، (در جنگ بدر ثانى كه بعد از جنگ احد ميعاد جنگ پيغمبر بود با ابو سفيان، مسلمانان با آنكه منافقين ايشان را ترسانده بودند با پيغمبر رفتند و برگشتند به سلامت) با نعمتى كه از جانب خدا به آنها رسيد و تفضّلى كه خدا نسبت به ايشان فرمود، كه نرسيد به آنها بدى و زحمتى از جنگ. و متابعت كردند خشنودى خدا را و خدا صاحب فضل بزرگى است.
١٧٥- جز اين نيست كه اين شيطان است كه مى‌ترساند دوستان خودش را كه منافقند و با لشكر پيغمبر نمى‌روند؛ پس نترسيد از ايشان و بترسيد از من اگر مؤمن هستيد.
١٧٦- و اندوهناك نكنند تو را آن كسانى كه شتاب مى‌كنند در كفر، البته ايشان به وسيله كفرشان ضرر به خدا نمى‌رسانند به هيچ وجه؛ چون كافرند اراده مى‌كند خدا اينكه براى ايشان بهره‌اى در آخرت قرار ندهد و از براى آنها عذاب بزرگى است.
١٧٧- قطعا آن كسانى كه خريدند كفر را به ايمان به خدا، ضرر نمى‌رسانند به خدا به هيچ وجه. و از براى آنها عذاب دردناكى است.
١٧٨- و گمان نكنند كفار كه مهلت داديم آنها را و انتقام نكشيديم، اين مهلت خير است براى آنها؛ نه چنين است بلكه مهلت داديم ايشان را تا گناه زياد كنند و سزاوار عذاب بيشتر شوند. پس راحتى دنياى ايشان نتيجه دهد شدت عذاب آخرت را و از براى ايشان است عذاب خوار كننده.
١٧٩- هرگز نباشد آنكه خدا وابگذارد مؤمنين را بر آن حالت كه شما منافقين با ايشان مخلوط هستيد؛ و مؤمن از منافق تميز داده نشود، بلكه خدا رها نكند تا جدا كند با امتحان خود پليد را از پاك، و مؤمن را از منافق. و هرگز خدا آگاه نسازد شما را بر غيب؛ و ليكن خدا بر مى‌گزيند از پيغمبرهاى خود هر كه را خواهد؛ و او را مطلع بر غيب نمايد. پس ايمان بياوريد به خدا و رسولانش. و اگر ايمان بياوريد و بپرهيزيد از نافرمانى، براى شما مزد بزرگى است.
١٨٠- و گمان نكنند آن كسانى كه بخل مى‌كنند به آنچه داد خدا از كرم خود به ايشان (و ايشان خوددارى مى‌كنند از امور خير از دادن زكات و ساير صدقات و دستگيرى بينوايان و كمك به فرومايگان) گمان نكنند كه بخل به اين امور خوب است براى آنها؛ بلكه شرّ است بر ايشان به زودى آنچه را از زكات و ساير خيرات و مبرّات يا حقوق واجبه كه بخل كردند و ندادند طوق كنند به گردن آنها در روز قيامت. و از براى خداست ميراث آسمانها و زمين. و جز خدا همه از دنيا بروند و آنچه اندوخته‌اند بگذارند. و خدا به هر چه مى‌كنند آگاه است.