٩٩- مانند اين قصه را مى‌خوانيم بر تو اى پيغمبر! از خبرهاى گذشته از قرون سابقه.
و داديم تو را از جانب خودمان يادبودى كه قرآن است.
١٠٠- هر كه رو بگرداند از قرآن البته بردارد روز قيامت بار گناه را كه بار گرانى است.
١٠١- در حالى كه جاويد باشند در عذاب آن گناه؛ و بد بارى است از براى ايشان روز قيامت بارشان كه كفر و تكذيب است.
١٠٢- روزى كه دميده شود در صور و جمع كنيم گناهكاران را در آن روز در حالى كه چشمان ايشان كبود باشد،
١٠٣- پنهان به يكديگر گويند در ميان خود كه: درنگ نكرديد در دنيا مگر ده شبانه‌روز. كه نسبت به درازى مدت آخرت و مكث در جهنم كوتاه شمرند مدت عمر خود را در دنيا هر چه زياد باشد.
١٠٤- ما داناتريم به آنچه مى‌گويند. وقتى كه گويند كاملترين ايشان درنگ نكرديد شما مگر يك روز كه بس به سرعت گذرد، شايسته است كه يك روزش دانيم.
١٠٥- و مى‌پرسند تو را اى پيغمبر! از كوه‌ها؛ بگو: پراكنده و ريز ريز سازد خدا آنها را براى قيامت پراكندگى سخت.
١٠٦- و بگذارد قرارگاه آن را كه زمين است در حالتى كه صاف و خالى از هر چيز باشد.
١٠٧- و نبينى در آن زمين نه كژى و نه ناهموارى.
١٠٨- در آن روز پيروى كنند همه مردم خواننده‌اى از جانب خدا را كه اسرافيل است و مردم را براى قيامت بخواند. نيست كژى و نادرستى براى او كه كسى را نخواند. و پست شود صداها براى بزرگى خدا. نخواهى شنيد از كسى سخنى مگر سخن آهسته.
١٠٩- در آن روز نفع نمى‌دهد شفاعت احدى درباره كسى مگر كسى كه رخصت شفاعت دهد او را خداى بخشاينده، و پسنديده باشد خدا سخن او را در باب شفاعت.
١١٠- مى‌داند خدا آنچه را كه پيش روى ايشان است از امور آخرت و آنچه پشت سر ايشان است از امور دنيا. و احاطه نتوانند نمود عالميان، به ذات خدا از روى دانش.
١١١- و خوار و ذليل باشد در قيامت رويها براى خداى زنده و پاينده. و بى‌بهره گشت از رحمت خدا كسى كه برداشت بار ظلم را.
١١٢- و هر كه عمل مى‌كند از اعمال نيكو و از مؤمنين به خدا و پيغمبر باشد نمى‌ترسد كه ظلمى به او شود؛ و نه شكستى را كه در جزاى اعمال نيكش نقصى وارد آيد.
١١٣- و چنين فرو فرستاديم ما كتاب را قرآنى عربى و مكرّر كرديم در آن از وعده‌هاى عذاب، شايد ايشان بپرهيزند از معصيت يا تازه كند قرآن براى ايشان پندى را.