١٠- البته آنان كه بيعت مى‌كنند با تو (اين بيعت در منزل‌گاه حديبيه بود كه اسم چاهى است در راه مكه؛ و پيغمبر در آنجا امر فرمود كه: اصحابش با او بيعت به مرگ كنند كه رو نگردانند از جنگ؛ ولى بالاخره كار به صلح خاتمه يافت) جز اين نيست كه بيعت مى‌كنند با خدا دست خدا بالاى دست ايشان است. پس هر كه بشكند بيعت را جز اين نيست كه مى‌شكند عهد را بر نفس خود، و ضرر آن شكستن عهد بر او وارد شود. و هر كه وفا كند به آنچه عهد كرده با خدا، به زودى بدهد او را خدا مزدى بزرگ.
١١- به زودى براى تو بازماندگان از مسافرت به مكه از اعراب (در سال حديبيه پيغمبر امر كرد كه اعراب با او سفر كنند مبادا قريش ممانعت كنند از ورود به مكه و جنگ در ميان آيد، كه اگر چنين شود لشكر با پيغمبر باشد. بازماندگان عذر مى‌آوردند، خدا از عذرشان قبلا خبر داد) مى‌گويند: مشغول ساخت ما را از مسافرت با تو حفظ اموال و حفظ اهل و عيال؛ پس طلب آمرزش كن براى ما. مى‌گويند ايشان به زبانهاى خود آنچه را كه نيست در دلهاشان. بگو اى پيغمبر! به ايشان: پس كيست كه مالك و توانا بود از براى امور شما و تواند كه دفع كند از مشيّت خدا چيزى را اگر بخواهد خدا براى شما ضرر يا نفعى؟ بلكه خدا به آنچه مى‌كنيد آگاه است.
١٢- بلكه گمان كرديد شما بازماندگان كه: پيغمبر و مؤمنين از اين سفر به سوى كسان خود در مدينه هرگز برنگردند! و زينت داده شد اين گمان در دلهاى شما. و اين گمان، گمان بدى بود. و بدانيد كه: شما گروه هلاك شده‌ايد.
١٣- و هر كه ايمان نياورد به خدا و رسولش كافر است. و البته ما آماده كرديم براى كافران آتش افروخته سوزانى را.
١٤- و براى خداست سلطنت آسمانها و زمين؛ مى‌آمرزد هر كه را بخواهد و عذاب كند هر كه را بخواهد، كه در پاداش دادن و كيفر نمودن مردم به كردار زشت و زيباى ايشان، جز مشيّت خدا چيز ديگرى نيست. و خدا آمرزنده مهربان است.
١٥- چون برويد شما به سوى غنيمتهاى خيبر كه بعد از حديبيه بوده تا آن غنايم را كه از جنگ خيبر به دست آمده براى خود بگيريد، بازماندگان از سفر حديبيه كه از براى خودشان در حاضر نشدن براى مسافرت عذر تراشى كرده بودند در اين موقع فورا حاضر شوند و گويند: بگذاريد ما متابعت كنيم شما را و با شما بياييم. مى‌خواهند كه تغيير بدهند سخن خدا را. (خدا فرموده بود: غير اهل حديبيه كسى از غنيمت خيبر نبرد.) بگو اى پيغمبر: هرگز متابعت نخواهيد كرد ما را، چنين فرمود خدا پيش از اين. پس گويند:
بلكه حسد مى‌بريد ما را، نه چنان است كه مى‌گويند؛ بلكه نمى‌فهمند مگر اندكى از ايشان.