٢٨٣- و اگر در سفر باشيد و نيابيد نويسنده‌اى براى دين گرو بگيريد. و اگر امين داند بعضى از شما بعض ديگر را و به او چيزى امانت دهند بايد ادا كند آن امين آنچه را كه به امانت گرفته است از ديگرى. و بايد بپرهيزيد از خدايى كه پروردگار اوست. و كتمان نكنيد شهادت خود را در امرى از امور؛ هر كس كتمان كند شهادت خود را البته دل او كه عزم دارد بر كتمان شهادت گنهكار است و خدا به آنچه مى‌كنيد داناست.
٢٨٤- از براى خداست آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است؛ و اگر ظاهر كنيد آنچه در قلب‌ها و باطن شماست يا مخفى بداريد آن را حساب مى‌كند خدا شما را به آن چيز پس بيامرزد هر كس را كه خواهد به فضلش، و عذاب كند هر كسى را كه خواهد به استحقاقش؛ و خدا به هر چيزى قادر است.
٢٨٥- ايمان آورد پيغمبر به آنچه فرستاده شد به سوى او از جانب پروردگارش. و مؤمنين همگى ايمان آوردند به خدا و به ملائكه خدا و به كتاب‌ها و پيغمبران خدا؛ (پيغمبر فرمود: هر كس در شب اين دو آيه آخر را بخواند مانند آن است كه تمام شب را به عبادت و نماز گزارنده باشد). گفتند مؤمنين: فرقى نمى‌گذاريم ما در تصديق ميان احدى از پيغمبران خدا. و گفتند: شنيديم اوامر پيغمبر را و اطاعت كرديم، ما آمرزش تو را مى‌جوييم اى پروردگار ما! و به سوى تو است بازگشت همه.
٢٨٦- تكليف نمى‌كند خدا هيچ كسى را مگر بقدر توانايى او؛ از براى هر شخصى است نفع آنچه از خوبى اندوخته است. و بر ضرر اوست آنچه از بدى كسب كرده و اندوخته است.
مؤمنين گويند: اى پروردگار ما! مؤاخذه مكن ما را اگر فراموش كرديم احكام تو را يا خطا كرديم در طريقه فرمانبرى. اى پروردگار ما! بار منه بر ما بار سنگين و سخت را چنان كه بار نهادى آن بار گران را بر آن كسانى كه پيش از ما بودند. اى پروردگار ما! بار مكن ما را به چيزى كه طاقت نيست براى ما به آن چيز. و چشم به پوش از گناهان ما.
و بيامرز ما را. و رحم كن بر ما؛ تويى آقاى ما، پس نصرت بده ما را بر قوم كفار.
٢٨٧- (فرمود پيغمبر- صلّى اللَّه عليه و آله- هر كس اين دو آيه را بخواند در پى هر سؤال و تقاضايش كه در آيه دوم است خدا فرمايد دادم و دعاى تو را مستجاب نمودم).