٧- از براى مردان است قسمتى از آنچه بازگذاشته است به نام ارث پدر و مادرشان و نزديكان ايشان. و از براى زنهاست قسمتى از آنچه باز گذارده‌اند پدر و مادر و نزديكان ايشان، خواه كم باشد آن مال يا زياد، قسمت معيّنى است براى آنها؛ (چون در زمان جاهليت به زن ارث نمى‌دادند، اين آيه در ردّ اين عادت نازل شد).
٨- و اگر در وقت قسمت كردن ارث حاضر شدند خويشان شما كه ارث نمى‌برند و يتيمان و فقرا، پس بهره دهيد به آنها از آن مال. و با آنها به خوبى و مهربانى تكلّم كنيد.
٩- و بايد بترسند از تجاوز در مال يتيمان آن كسانى كه از پس خود، اولادى ضعيف و ناتوان گذارند و مى‌ترسند از پريشانى ايشان. پس بايد بپرهيزند از غضب خدا كه مبادا آنچه با يتيمان ديگران كردند با اولادشان شود. و بايد گفتار ايشان صواب و صلاح باشد.
١٠- البته آن كسانى كه مى‌خورند مال يتيمان را از روى ستم، جاى مى‌دهند در شكمهاى خود آتش را؛ و به زودى درآيند در آتش افروخته‌اى زبانه كشيده.
١١- خدا دستور دهد در امر ارث در اولاد شما براى پسر مثل بهره دو دختر؛ پس اگر اولاد شما دختر و زيادتر از دو نفر باشند از براى آنهاست دو سهم از سه سهم مال، كه ميان آنها مساوى قسمت شود. (و همچنين است اگر دو دختر باشند به دليل اجماع.) و اگر اولاد منحصر به يك دختر باشد پس ارث براى او نصف مال است. و براى پدر و مادر ميت هر يك از آنها شش يك از تركه است. اين در صورتى است كه ميت اولاد داشته باشد.
و اگر اولاد نداشته باشد و وارث او پدر و مادر باشند پس مادرش يك سهم از سه سهم ببرد و پدر دو سهم ديگر. و اگر ميت را برادر باشد به مادر، شش يك مى‌رسد و بقيه را پدر ببرد و برادران را چيزى نباشد؛ فقط وجود برادر باعث كسر حق مادر است. اين تقسيمات پس از وصيتى است كه وصيت كرده باشد ميت به آن يا قرض او كه بايد اول داد. نمى‌دانيد شما كه پدران يا اولادان شما كدام يك نزديكترند به منفعت شما؛ بلكه خدا مى‌داند، به اين جهت خدا تقسيمات ارث را چنين فرض نمود و واجب فرمود، البته خدا دانا و درستكار است.