٦- و چون محشور شوند در قيامت مردم، آن معبودان باطل دشمنان بت‌پرستان باشند و از بت پرستيدن ايشان اظهار بيزارى كنند. (اگر چه بتها جمادند ولى به امر خدا به نطق آيند).
٧- وقتى كه خوانده شود بر مشركها آيات ظاهر ما، گويند: نسبت به نبوت حقه كه آمد ايشان را، اين سحرى است آشكار.
٨- يا مى‌گويند: بافته است قرآن را. بگو اى پيغمبر: اگر من به دروغ قرآن را به خدا نسبت دهم نتوانيد شماها حمايت كنيد مرا به چيزى از خدا در جزاى اين دروغ بستن؛ خدا داناتر است به آنچه فرو رفتيد در آن از طعنه زدن به قرآن. بس است خدا گواه ميان من و شما؛ و اوست آمرزنده مهربان.
٩- بگو: نيستم من تازه پيدا شده از انبيا؛ بلكه سنت خدا از اول اين بود كه در هر زمانى پيغمبرى فرستد، اينك نوبت نبوّت من است. و نمى‌دانم چه خواهد شد سرانجام كار من با شما، جنگ است يا صلح. پيروى نمى‌كنم مگر آنچه وحى كرده شود به سوى من. و نيستم من مگر بيم كننده آشكار.
١٠- بگو: چگونه مى‌بينيد اگر اين قرآن از نزد خدا باشد و كافر شده باشيد شما به آن.
و گواهى داده باشد شاهدى از بنى اسرائيل به اين قرآن پس ايمان آورده باشد آن عالم بنى اسرائيل؟ (گويند: اين آيه در ايمان «عبد الله سلام» آمد كه از علماى يهود بود. چند مسأله از پيغمبر سؤال كرد جواب شنيد تصديق نمود به صحت آنها و شهادت داد كه:
قرآن از جانب خداست و ايمان آورد.) و سركشى كرده باشيد شما باز هم شما خود را حق به جانب مى‌دانيد؟ البته خدا راه نمى‌نمايد گروه ستمكاران را.
١١- و گفتند آنان كه كافر بودند براى آنان كه ايمان آوردند كه: اگر دين اسلام بهتر بود از طريقه ما سبقت نمى‌جستند بر ما ديگران و ما ايمان آورده بوديم. و چون راه نيافتند كافران به قرآن به واسطه عدم تفكر و تدبر در آن، پس زود مى‌گويند كه: اين قرآن دروغى است كه پيشينيان گفته‌اند.
١٢- و پيش از قرآن، تورات موسى است كه پيشواى مردم و رحمتى از جانب خداوند بود؛ و اين قرآن، تصديق كننده اوست. به زبان عربى آمد تا كه بترساند آنان را كه ستم كردند؛ و مژده دهنده است نيكوكاران را.
١٣- البته آن كسانى كه گفتند: پروردگار ما خداست و ايستادگى كردند در اين سخن، كه تغيّر احوال و تبدّل زمان نقصى در ايمانشان نياورد ترسى نباشد بر ايشان در قيامت و نه ايشان اندوهناك شوند.
١٤- اين گروه، ياران بهشتند، هميشه در آن بهشت باشند به پاداش آنچه كردند.