١٤- خدا دعوت به حق كند و آن كسانى كه مى‌خوانند غير خدا را جوابى براى ايشان نيست مگر مثل كسى كه بگشايد دو دست خود را به سوى آب تا اينكه برساند به دهان خود با بُعد مسافت بين او و آب؛ البته به اينكار، آب به دهان او نرسد. و نيست خواندن كافران مگر در گمراهى.
١٥- و براى خدا سجده مى‌كند و اظهار خضوع مى‌كند هر كه در آسمانها و زمين است از روى رغبت؛ چون مؤمنان كه با شوق عبادت كنند. و با كراهت چون ديگران كه با سنگينى و بى‌شوق به عبادت درآيند؛ و سجده مى‌كند سايه‌هاى ايشان در صبح و شام؛ يعنى: جسمشان سجده كند نه قلبشان.
١٦- بگو اى پيغمبر: كيست پروردگار آسمانها و زمين؟ در جواب خود بگو: خداست.
بگو: آيا گرفتيد شما غير از خدا دوستانى كه مالك نمى‌شوند براى نفسهاى خودشان نفعى و نه ضررى را؟ بگو: آيا مساوى است كور و بينا يا مساوى است تاريكى و روشنى؟ البته مساوى نيستند. آيا قرار داده‌اند براى خدا شريكانى كه مانند خدا خلق اشيا مى‌كنند؛ پس مشتبه شد خلقت بر ايشان كه كيست خالق؟ بگو: خدا خلق كننده هر چيزى است؛ و اوست يگانه نيرومند.
١٧- فرو فرستاد خدا از آسمان آب را و روان شد رودخانه‌ها به اندازه آن آب؛ پس سيل كه از باران حاصل شد كف روى آب به خود گرفت. و همچنين كف پيدا مى‌شود از آنچه آتش بر آن مى‌افروزند در كوره‌ها از طلا و نقره و فلزات وقت آب كردن آنها براى ساختن آلات زينت يا اسباب ديگر؛ اين كف مثل كفى است كه روى آب است.
اينچنين مثل مى‌زند خدا حق و باطل را. اما كف تدريجاً تحليل رفته برطرف مى‌شود و اما آنچه منفعت مى‌دهد مردم را از آن آب در رودخانه‌ها و ساير فلزات در كوره‌ها مى‌ماند در زمين. همچنين است حق و باطل، كه حق مى‌ماند و باطل چون كف مى‌رود.
اينچنين مى‌زند خدا مثلها را.
١٨- از براى كسانى كه اجابت نمودند پروردگار خود را ثواب نيكو است. و آن كسانى كه اجابت نكردند پروردگار خود را اگر باشد براى ايشان همگى آنچه در زمين است و مثل آن هم علاوه كنند بر آن، در قيامت حاضر شوند كه فداى خود كنند آن اشيا را و خود را بازگيرند از عذاب ولى ممكن نشود و كسى از آنها نپذيرد. و آن گروه، براى ايشان بدى و سختى حساب است در روز قيامت؛ و جايگاه ايشان جهنم است و بد آرامگاهى است آن.