صفات الشيعة - الشیخ الصدوق؛ مترجم امیر توحیدی - الصفحة ٦٧ - حديث سى و پنجم
خداوندا، مرا به آنچه در بارهام مىگويند، مؤاخذه نفرما و مرا نيكوتر از آنچه در بارهام گمان مىبرند، قرار ده و بر من ببخشاى آنچه را كه از من نمىدانند، همانا تو پنهانىها را مىدانى و عيبها را مىپوشانى.
از جمله نشانههاى هر يك از آنها (متقين) اين است كه مىبينى در دين، قوى است و در عين نرمى، دور انديش است. ايمانى سرشار از يقين دارد و در فراگيرى علم حريص است. [او را مىبينى كه] در كسب و كار، نرم و ملايم، و در هزينه دادن دلسوز، در توانگرى ميانهرو، در عبادت فروتن، در تنگدستى بردبار، در سختى صبور و نسبت به رنجكشان، مهربان است. در راه حق مىبخشد، در كسب مدارا مىكند و در طلب حلال مىكوشد. در راه هدايت، با نشاط است، از طمع دورى مىكند.
ضمن پايدارى در دين، نيكوكار است و هنگام [هجوم] شهوت، از حرام چشمپوشى مىكند. مدح و ثناى كسى كه نسبت به او جاهل است، او را فريب نمىدهد و بازنگرى كارهايى را كه انجام داده رها نمىكند. در انجام كار براى خودش كند است. كارهاى نيك انجام مىدهد و در عين حال، بيمناك و ترسان است. روز را به شب مىرساند، در حالى كه همش شكرگزارى است، و شب را به روز مىآورد در حالى كه به ذكر حق مشغول است. شب با ترس مىخوابد و صبح با شادمانى برمىخيزد.
ترسان است از غفلت، و شاد است براى آنچه كه از فضل و رحمت [خداوند] به او رسيده است. اگر نفسش در آنچه به آن ميل ندارد از او فرمان نبرد، او هم خواهش نفسش را در آنچه برايش زيانبار است برآورده نمىكند. شادىاش در آن چيزى است كه ماندگار است و روشنى چشمش در آن چيزى است كه پايدار است. ميل و رغبتش به چيزى است كه باقى مىماند و زهد و بىرغبتىاش نسبت به چيزى است كه از بين مىرود. بردبارى را با دانش به هم آميخته