صفات الشيعة - الشیخ الصدوق؛ مترجم امیر توحیدی - الصفحة ٤٩ - حديث بيست و ششم
حديث بيست و پنجم
امام محمد باقر ٧ به جابر فرمود:
اى جابر، همانا شيعه على ٧ كسى است كه صدايش از گوشش تجاوز نمىكند و دشمنىاش از بدنش به ديگرى نمىرسد. دشمن ما را مدح و ستايش نمىكند، به كسى كه بغض و كينه ما را دارد، نمىپيوندد و با كسى كه بر ما عيب مىگيرد همنشينى نمىكند.
شيعه على ٧ كسى است كه همچون سگ زوزه نمىكشد، همچون كلاغ طمع نمىورزد و اگر از گرسنگى هم بميرد، چيزى از مردم (غير از برادران دينىاش) درخواست نمىكند.
آنها زندگى محقرى دارند و خانه بدوشند. اگر [جايى] حضور داشته باشند، كسى آنها را نمىشناسد، و اگر غايب باشند، كسى سراغ آنها را نمىگيرد، اگر مريض شوند، كسى به عيادتشان نمىرود و اگر از دنيا بروند، كسى بر جنازه آنها حاضر نمىشود. آنان در درون قبرهايشان يك ديگر را زيارت مىكنند.
جابر گفت، به امام عرض كردم: در كجا اينان را بجويم؟ فرمود: در اطراف زمين و در ميان بازارها، و اين، فرمايش خداى بزرگ است كه [در باره اين گروه] مىفرمايد: «نسبت به مؤمنين فروتن هستند و در برابر كافران، سرفراز و با عزتند».
حديث بيست و ششم
مفضل بن قيس گفت: امام جعفر صادق ٧ به من فرمود: