صفات الشيعة - الشیخ الصدوق؛ مترجم امیر توحیدی - الصفحة ١٠٩ - حديث شصت و سوم
«آيا اهل شهرها ايمن شدند از اين كه شب هنگام كه در خوابند، عذاب ما آنها را فرا گيرد» (اعراف- ٩٧) پس هراسان بيدار مىشوند و در حالى كه با صداى بلند گريه مىكنند، نماز به پا مىدارند.
گاهى گريه مىكنند و گاهى تسبيح خدا را مىگويند. در محراب عبادتشان گريه مىكنند و ناله و فرياد بر مىآورند و شبهاى تاريك و خاموش، صف زده [در پيشگاه خداوند] مىگريند.
پس اى احنف، اگر آنها را در شب هنگامى كه به عبادت ايستادهاند بنگرى [مىبينى] كه پشتشان خم گشته، و قسمتهايى از قرآن را در نمازهايشان تلاوت مىكنند و صداى گريه و ناله و فريادشان بلند گرديده است. وقتى نفس مىكشند، گمان مىكنى كه آتش، حلقومشان را گرفته و وقتى صدايشان را به گريه بلند مىكنند، مىپندارى كه زنجيرها به شدت بر گردنهايشان بسته شده است.
اما اگر آنها را در روز ببينى، جماعتى را مىبينى كه به آرامى بر روى زمين راه مىروند و با مردم به نيكويى سخن مىگويند، «و وقتى جاهلان با آنان خطاب و عتاب مىكنند، با نرمى و مدارا به آنها جواب مىدهند»، «و چون به كارهاى لغو و بيهوده برخورد مىكنند، با كرامت و بزرگوارى از آن مىگذرند».
قدمهايشان را از [مواضع] تهمت باز داشتهاند، زبانهايشان را از اين كه در مورد آبروى مردم سخنى بگويد، لال كردهاند، و گوشهايشان را از شنيدن سخنان بيهوده ديگران كر كردهاند، چشمهايشان را با چشمپوشى از گناهان سرمه كشيدهاند (زينت دادهاند) و سراى سلامتى (بهشت) را قصد نمودهاند، همان سرايى كه هر كس وارد آن شود، از شكها و اندوهها ايمنى مىيابد.