صفات الشيعة - الشیخ الصدوق؛ مترجم امیر توحیدی - الصفحة ٦٩ - حديث سى و پنجم
و دانش را با خرد درآميخته است. او را مىبينى كه از كسالت و تنبلى [در امر دين] دور است و پيوسته [در هدايت] نشاط دارد. آرزويش نزديك و لغزشش اندك است. انتظار مرگ خود را دارد و قلبش خاشع و فروتن است. پروردگارش را ياد مىكند و از گناهانش مىترسد.
نفسش قانع و نادانىاش پنهان است. كارها را آسان مىگيرد و نگهدار دين خود است. شهوتش مرده و خشمش را فرو برده است.
اخلاقش صاف و پاك و همسايهاش از او ايمن است. تكبرش اندك است و زيانى ندارد. بسيار خدا را ياد مىكند و در امر دينش محكم و استوار است. آنچه را با او به راز گويند، براى دوستانش فاش نمىسازد و گواهى خود را از دشمنانش دريغ نمىدارد. هيچ كار حقى را رياكارانه انجام نمىدهد و به خاطر شرم و حيا آن را رها نمىكند. به خير و خوبى او اميدوارند و از شرش در امانند.
اگر در بين غافلان باشد، در شمار ذاكران نوشته مىشود، و اگر در ميان ذاكران باشد، از جمله غافلان نوشته نشود. از كسى كه به او ظلم كرده درگذرد، به كسى كه او را محروم كرده عطا مىكند، و به كسى كه از او بريده مىپيوندد.
حلم و بردبارىاش را از كف نمىدهد، در آنچه او را به شك مىاندازد، عجله نمىكند و از آنچه برايش [از بديهاى ديگران] روشن شده، چشمپوشى مىكند. جهالت از او دور است. سخنش نرم است، مكرى ندارد، نيكىاش به ديگران مىرسد، سخنش راست است و كردارش نيكوست. نيكىاش رو آورده، و شرش روگردانده است. در سختىها، آرام و با وقار و در ناگواريها، صبور و شكيبا است.
در فراوانى نعمت شكرگزار است، به دشمنش ستم نمىكند، و در مورد كسى كه دوست دارد، به گناه نمىافتد.