کتابشناسی شیخ بهائی - ناجى نصرآبادى، سید محسن - الصفحة ١٥ - مقدمه

مقدّمه‌

شيخ الاسلام بهاء الدين محمّد بن حسين بن عبد الصمد عاملى متخلّص به بهايى و معروف به شيخ بهايى از جمله دانشمندان و بزرگان علم و ادب سده يازدهم هجرى است. پدرش عز الدين حسين بن عبد الصمد بن شمس الدين محمّد حارثى جبل عاملى از پيشوايان شيعه و مشايخ معروف عصر خود است و در بعلبك لبنان سكونت داشت.

وى پس از شهادت زين الدين على بن احمد عاملى جبلى معروف به شهيد ثانى در عهد شاه طهماسب صفوى با خانواده‌اش به ايران مهاجرت كرد و سه سال در اصفهان ماند و سپس به دعوت شاه طهماسب به قزوين پايتخت وى سفر كرد و شيخ الاسلام آن شهر شد. هفت سال در آنجا گذراند و سپس به مشهد و از آنجا به هرات رفت، هفت سال در آن شهر در سمت شيخ الاسلامى شهر روزگار گذراند، آنگاه مجددا به قزوين بازگشت و با كسب اجازه از پادشاه به سفر حج رفت. پس از بازگشت از حج در لحسا و بحرين سكونت گزيد تا اينكه به سال ٩٨٤ درگذشت و او را در بحرين به خاك سپردند.[١]

بهاء الدين محمّد (شيخ بهايى) در سال ٩٥٣ در بعلبك لبنان چشم به جهان گشود. در خردسالگى به همراه پدر و خانواده‌اش به ايران آمد. با برادرش عبد الصمد در محضر پدر و بعضى از عالمان چون مولانا عبد اللّه مدرس يزدى، ملّا على مذهّب، ملّا افضل‌

[١]/ سلافة العصر فى محاسن الشعراء بكل مصر، ٢٩١/ ٢٨٩.