کتابشناسی شیخ بهائی - ناجى نصرآبادى، سید محسن - الصفحة ٢٠ - ز) معرفى نسخههاى خطى(ن خ)

اين عناوين يك عنوان واحد هستند.

ز) معرفى نسخه‌هاى خطى (ن. خ)

در معرفى نسخه‌هاى خطى يك اثر به نوع خط، كاتب، سال كتابت، شماره نسخه و محل نگهدارى آن و در مواردى اطّلاعات نسخه‌شناسى ديگر همچون علامت بلاغ، حاشيه، ناقص الاول و ناقص الآخر بودن نسخه اشاره مى‌شود. بنابراين نسخه‌هايى كه در آغاز مبحث نسخه‌شناسى قرار دارند از اهميت بيشترى برخوردارند. براى مثال در معرفى نسخه‌هاى خطى كتاب الاربعون حديثا چنين آمده است:

/ تحرير شيخ بهايى، ١٠١٠، كتابخانه دانشگاه عليگره، ش‌٠٢ ,٢٩٧ hallanahbus ygoloehT cibarA ، ميراث شهاب ١١٠/ ٣٥.

/ نسخ شيخ بهايى، ١٠٢٥، خانقاه نوربخش، ش ١٤٧٢، فهرستگان ١٢٦/ ٢.

/ نسخ درشت، على بن على سپاهانى، ٩٩٥، مشكوة ١٠٦٧/ ٥ (داراى سماع و بلاغ از شيخ بهايى).

/ نستعليق خوش، خط يكى از وزرا معاصر شيخ بهايى، ٩٩٥، ش ٨٢٧٩، مرعشى ٢٣٩/ ٢١.

/ نستعليق، ٩٩٥، ش ١٨٩٧، آستا ٢٤/ (٢) ٥.

/ نستعليق، سيد شاه ميرحسنى، ٩٩٧، كتابخانه ميرزا محمّد تقى شيرازى، الذريعه ٤٢٥/ ١.

نخستين نسخه اربعون حديثا به خط شيخ بهايى در سال ١٠١٠ كتابت شده و اين نسخه به شماره ٠٢، ٢٩٧ در كتابخانه دانشگاه عليگره نگهدارى مى‌شود، مشخصات اين نسخه در مجله ميراث شهاب شماره ٣٥ صفحه ١١٠ آمده است. نسخه دوم نيز به خط شيخ بهايى در سال ١٠٢٥ در خانقاه نوربخش به شماره ١٤٧٢ وجود دارد. نسخه سوم به خط نسخ على بن على سپاهانى در سال ٩٩٥ كتابت شده و در فهرست دانشگاه تهران جلد پنجم صفحه ١٠٦٧ معرفى شده است. اين نسخه داراى علامت سماع و بلاغ شيخ بهايى است. نسخه ديگر به خط نستعليق خوش يكى از وزرا معاصر شيخ بهايى‌