شگفتي‌هاى آفرينش (ترجمه توحيد مفضل) - ميرزايي، نجفعلي - الصفحة ١٤٧ - زمان رسيدن ميوهها با زمان احتياج، هماهنگ است

[بوته‌هاى ضعيف و ميوه‌هاى بزرگ‌]

اى مفضّل! در اينكه گياه و بوته‌اى ضعيف و ناتوان به بار مى‌نشيند و ميوه‌هاى سنگينى؛ چون: كدو، خربزه، خيار و هندوانه مى‌دهد بينديش و در حكمت و تدبير اين كار فكر كن، آنگاه كه تقدير بر آن شد كه اين بوته ضعيف ميوه‌هاى سنگين چون اين ميوه‌ها بار دهد، چنان مقرر گرديد كه بر روى زمين بگسترد. اگر مانند كشت و درخت مى‌ايستاد قادر به حمل اين ميوه‌هاى سنگين نبود و پيش از آنكه ميوه‌ها برسند و كامل شوند همه چيز درهم مى‌شكست.

بنگر كه چگونه شاخ و برگش بر روى زمين گسترده مى‌شود و زمين به جاى بوته، ميوه‌هاى سنگين را بر دوش حمل مى‌كند. تو به يك بوته كدو و يا خربزه بنگر كه چگونه يكى است ولى پيرامونش را چند ميوه فرا گرفته گويى گربه‌اى است بر روى زمين كه بچه‌هايش روى زمين پهن شده‌اند و از آن شير مى‌خورند.

[زمان رسيدن ميوه‌ها با زمان احتياج، هماهنگ است‌]

ببين كه انواع درختان و ميوه‌ها در زمانى قابل استفاده‌اند كه به آنها نياز است. مثلا برخى در لهيب حرارت تابستان مى‌رسند تا انسان با ميل و شوق ويژه‌اى از آنها بهره ببرد. اگر اين ميوه‌هاى تابستانى در زمستان مى‌رسيد گذشته از زيانى كه در بدن به جاى مى‌گذارند باعث مى‌گشت كه مردم، آن خواست و شوق را در مصرف آنها نداشته باشند و در نتيجه با كراهت و بى‌ميلى به جانب ميوه‌ها بروند.

نمى‌بينى گاه كه خيارى در زمستان برسد [و يا آن را در اين فصل عرضه كنند] جز افراد بى‌مبالات و بى‌توجه به زيانبار و سودمند، كسى از آن مصرف‌