شگفتي‌هاى آفرينش (ترجمه توحيد مفضل) - ميرزايي، نجفعلي - الصفحة ١١٠ - گنجشكان در پى يافتن غذا

از بالاى برجك ديدبانى درون آب را مى‌نگرد و آن را زير نظر دارد. هر گاه كه روزى خود را ديد، آرام آرام گام برمى‌دارد تا آن را به دست آورد.

اگر اين پرنده پا كوتاه بود، هنگامى كه به جانب صيد حركت مى‌كرد تا آن را بگيرد، شكمش با آب تماس مى‌گرفت و آب حركت مى‌كرد و شكار از هراس پا به فرار مى‌گذاشت. پس اين دو پا برايش آفريده شده تا خواسته‌اش را دريابد، غذايش حاصل شود و زنده بماند.

در تدابير هماهنگ در آفرينش پرنده بنگر. پرنده‌اى كه دو ساق بلند دارد، گردنى دراز نيز دارد تا بتواند غذايش را از زمين بردارد. اگر پرنده، پاهايى دراز داشت ولى گردنش كوتاه بود، قادر نبود كه چيزى از زمين بردارد.

گاه درازى منقارش، گردن او را در رسيدن به هدف يارى مى‌كند تا كار بر او آسان گردد.

نمى‌نگرى كه در آفرينش هر چه را كه مى‌بينى در نهايت استوارى و صواب است و تمام وجودش حكيمانه و با تدبير و تقدير است؟

[گنجشكان در پى يافتن غذا]

به گنجشكان بنگر كه چگونه در روز در پى غذا هستند. اگر چه غذايشان آماده نيست ولى با حركت و تلاش مداوم به آن دست مى‌يابند و آن را از دست نمى‌دهند. آفريدگان همه اين گونه‌اند. منزه است خدايى كه روزى را اين گونه در ميانشان پراكنده است.

نه چنان كرد كه دست يافتن بر روزى سخت و ناممكن باشد؛ زيرا آفريدگان را نيازمند به آن آفريد و نه چنان كرد كه بى‌هيچ رنجى به دست آيد؛ زيرا