شگفتي‌هاى آفرينش (ترجمه توحيد مفضل) - ميرزايي، نجفعلي - الصفحة ٤١ - علت املاى كتاب بر مفضل

«اى مرد! اگر از متكلمانى با تو سخن مى‌گوييم. در صورتى كه [بر ما چيره شدى و] حق را نزد تو يافتيم، از تو پيروى خواهيم كرد. اما اگر از اينان نيستى هيچ سخن مگوى. اگر از ياران و اصحاب [امام‌] جعفر صادق [عليه السّلام‌] هستى، بدان كه او با ما اين گونه سخن نمى‌گويد و همانند تو با ما مجادله نمى‌كند. او بيش از آنچه تو از ما شنيدى، از ما شنيده، امّا هيچ گاه سخن را با فحش و تعدى آلوده ننموده است. او همواره در سخنان خود شكيبا، باوقار، انديشه‌گر و استوار بوده و هيچ زمانى به ستوه مى‌آمد و خلقش تنگ نمى‌گشت و بر نمى‌آشفت. ابتدا نيك به سخنان ما گوش فرا مى‌دهد، مى‌كوشد كه دليل ما را بدرستى دريابد، ما نيز همه چيز خود را به ميان مى‌آوريم. هنگامى كه [سخنان ما تمام مى‌شود و] مى‌پنداريم او را محكوم كرديم [و بر او چيره شديم‌]، ناگاه با سخنى كوتاه و اندك [بر ما غالب مى‌آيد،] دليلمان را مى‌شكند. عذرمان را مى‌برد و ما را تسليم دليل خود مى‌كند، به‌گونه‌اى كه هيچ پاسخى در جواب به دلايلش نمى‌يابيم. حال اگر از ياران اويى تو نيز با ما چون او سخن بگو.

[علت املاى كتاب بر مفضّل‌]

مفضّل مى‌گويد: در حالى كه از اين سخنان، اندوهگين و در اين انديشه بودم كه چگونه اسلام و مسلمانان، دچار كفر و انكار اين گروه شده‌اند از مسجد بيرون آمدم. به نزد مولايم- صلوات اللَّه عليه- رفتم. آن حضرت مرا شكسته دل و نگران ديد. فرمود: چه شده است؟ من نيز تمام سخنانى را كه از آن گروه دهرى شنيده بودم و هم سخنان خود را بازگو كردم.