شگفتي‌هاى آفرينش (ترجمه توحيد مفضل) - ميرزايي، نجفعلي - الصفحة ٢٤ - ٤ - پاسخ به يك شبهه

افرادش را متهم مى‌كرد تا آنان را از مرگ و نابودى به دست دشمنان برهاند. اين است راز احاديثى كه در ذم اصحابى رسيده كه عدالت و وثوق آنها جاى هيچ شكى ندارد. «مفضّل» نيز از همين گروه است كه بايد احاديث در ردّ او را حمل بر «تقيّه» نمود.

امام صادق- عليه السّلام- به «عبد اللَّه بن زرارة بن اعين» مى‌گويد:

«به پدرت سلام برسان و به او بگو: اگر سخنى عليه تو مى‌گويم بدان كه براى دفاع از توست. مردم و دشمنان همواره تلاش مى‌كنند افرادى را كه در نزد ما جايگاه دارند و به ما نزديكند، بيازارند. آنان اين افراد را به خاطر دوستى ما به آنان، نكوهش مى‌كنند و مى‌كشند. در عوض، هر كه را كه ما نكوهش مى‌كنيم و ردّ مى‌نماييم ستايش مى‌كنند. [بگو به پدرت:] اگر در ظاهر تو را نكوهش و ردّ مى‌كنم به خاطر آن است كه تو به ولايت ما شناخته‌شده‌اى و همه مى‌دانند كه طالب مايى؛ از اين رو در نزد مردم مذموم و ناپسندى چون كه ما را دوست دارى و به جانب ما مايلى پس خواستم تو را در ظاهر ردّ و نكوهش كنم تا در نزد مردم محبوب باشى و بدين ترتيب به دينت آسيب نرسد و شرّ آنان از تو برداشته شود.»[١] در اين باره شيخ عباس قمى- ره- مى‌گويد:

«و امّا روايات قدح در مفضّل قابل معارضه با اخبار مدح او نيستند. شيخ ما در خاتمه مستدرك، كلام را در حال او بسط داده و از روايات قدح در او جواب داده و كسى كه رجوع كند به توحيد مفضّل كه امام صادق- عليه السّلام- براى او فرموده، خواهد دانست كه مفضّل نزد آن حضرت، مرتبه و منزلتى عظيم داشته و

[١]« وسائل الشيعة»، ج ٣، ص ٥٨٤ و« رجال كشى»، ص ٩١.