شگفتي‌هاى آفرينش (ترجمه توحيد مفضل) - ميرزايي، نجفعلي - الصفحة ١٧٠

رود تا بدين وسيله ثابت گردد كه كار طبيعت [از خود آن نيست بلكه‌] كسى ديگر آن را تدبير مى‌كند و براى رسيدن به غايت، به ابداء و قدرت و اتمام آفرينشگر- تبارك و تعالى- نيازمند است. براستى كه او احسن الخالقين است.

اى مفضّل! آنچه را كه به تو دادم بگير و حفظ كن و خدايت را در برابر نعماتش شكر و سپاس گوى و از اولياى بزرگ او پيروى نما. اندكى از دلايل فراوان آفرينش را و شواهد تدبير و حكمت عالم را بيان و شرح كردم. در آنچه گفتم تدبر كن و نيك بينديش و از آنها درس عبرت بگير.

عرض كردم: آقاى من! به كمك و يارى شما چنين مى‌كنم، ان شاء اللَّه. اين سخن را گفتم و از حال رفتم و مدهوش گشتم. هنگامى كه به هوش آمدم فرمود:

خود را چگونه مى‌بينى اى مفضّل؟

گفتم: به يارى مولايم- عليه السّلام- و تأييد او از آنچه نوشتم بى‌نياز شدم و اين معارف گويى كه در برابر من است و از روى آنها مى‌خوانم. مولايم را شكر و سپاس كه او سزاوار و شايسته و مستحق حمد و شكر است.

آنگاه امام- عليه السّلام- فرمود: اى مفضّل! دل خود را فارغ گردان و ذهن و انديشه و آرامشت را نگاه دار كه در آينده از دانش ملكوت آسمانها و زمين و آفرينش شگفت در آنها و ميان آنها و در باره انواع فرشتگان و صفوف، مقامات و مراتب آنان تا سدرة المنتهى و آفرينش جن و انس تا زمين هفتم و آنچه در تحت آن است براى تو شرح خواهم كرد. آن گونه كه آنچه اكنون مى‌دانى تنها جزئى از آنها مى‌شود. هر گاه كه خواهى برو و بيا كه تو مصاحب مايى. تو در نزد ما منزلتى والا و رفيع دارى. جايگاه و موقعيت تو در قلب مؤمنان بسان آب براى تشنه است. تا