شگفتي‌هاى آفرينش (ترجمه توحيد مفضل) - ميرزايي، نجفعلي - الصفحة ١٢٥ - خورشيد، ماه، ستارگان و بروج، براهين وجود آفرينشگر

سرعتى فوق تصور و بيرون از حدّ در حركتند.

اگر خورشيد و ماه و ستارگان در نزديك ما حركت مى‌كردند تا به سرعت سير آنها پى ببريم آيا برافروختگى و درخشش آنها مانند پى در پى بودن نورهاى قوى و رعدهاى پياپى در هوا ديدگان را نمى‌ربود و بينايى را از چشم نمى‌گرفت؟

چنان كه اگر گروهى در ميان قبه‌اى احاطه شده باشند و چراغهاى پر نورى يكسره پيرامون آنان بچرخد ديدن را از ديدگانشان مى‌ربايد، حيران مى‌گردند و بر رو مى‌افتند.

بنگر كه چگونه تقدير چنان شد كه سير و حركت آنها در دورترين نقاط باشد تا ديدگان را آسيب ندهد و آنها را از كار نيندازد. نيز با بيشترين سرعت و شتاب در حركتند تا از آن مقدارى كه بايد بگردند و حركت كنند باز نمانند. نيز اندكى از نورشان به ما مى‌رسد تا اگر شبانگاه ماه نبود ديده ببيند و اگر ضرورتى پيش آمد بتوان حركت كرد. چنان كه گاه حادثه‌اى رخ مى‌دهد و لازم است كه انسان در دل شب آرام ننشيند. اگر اين حالت تاريكى مطلق باشد از او حركتى بر نمى‌آيد و بايد همواره بر جايش بماند.

در لطف و تدبير و حكمت و كار با اندازه و حساب الهى انديشه كن. براى تاريكى زمانى نهاد؛ زيرا به تاريكى نياز است و در ميان اين تاريكى باز به خاطر نيازهايى كه شرح كرديم قدرى نور پديد آورد.

[خورشيد، ماه، ستارگان و بروج، براهين وجود آفرينشگر]

در اين [منظومه و] فلك با خورشيد و ماه و ستارگان و بروجش بنگر كه چگونه به طور مستمر و دائم بر جهان مى‌گردد تا از اين حكمت و تدبير استوار،