مثنوى بلند عشق (پژوهشى در صدور و محتواى زيارت جامعه كبيره) - يدالله پور، بهروز - الصفحة ١٧
اين روايت و امثال آن نشان مىدهد كه حيات و مرگ پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و امامان معصوم عليهم السلام يكسان است زيرا زيارت دوران حيات و مرگ، اجر و آثار يكسان دارد از اين جهت لازم است كه زائر به گونهاى در حرم شريف آنان حضور پيدا كند كه اگر زنده مىبودند در كنارشان حضور پيدا مىكرد و زيارت در دوران مرگ بايد همان آثار و سازندگى زيارت دوران حيات را براى او داشته باشد چنان كه هم درجه شدن با پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله بدون حساب و برنامه نيست بلكه سنخيت روحى، اخلاقى و معنوى لازم دارد و اين سنخيت، بايد در دنيا كسب شود. اصل زيارت، توجه به مقام مزور، تأمل در متن زيارت نامه و تلاش در تهذيب و تزكيه نفس، مىتواند در ايجاد اين سنخيت و تتميم و تكميل آن كمك كند[١].
استاد عزيز و فرزانه ما درباره تأثير زيارت اشاره داشتهاند: «براى صاحبان خرد ترديدى نيست در اينكه زيارت قبور ائمه اطهار عليهما السلام يا دانشمندان و عالمان ربانى و پرهيزگاران- اگرچه شهيد هم نشده باشند- زيارت كننده را به رهروى و پيمودن راهشان و ترك كردن هر آنچه كه از روش و صراط آنان دورش مىكند تشويق و ترغيب مىكند و اين حقيقتى آشكار است كه هيچ خردمند انديشمند نيكوكارى آن را انكار نمىكند»[٢].
[١] - ادب فناى مقربان، آيةاللَّه جوادى آملى، ج ١، صص ٢٧-/ ٢٦، اسراء، چاپ چهارم، ١٣٨٥.
[٢] -« ثم لا شك لأحد من ذوى البصائر أن زيارة قبور الاولياء من الائمة عليهم السلام أو الربانيين من العلما و الاتقياء و إن لم يكونوا من الشهداء ترغب الزائر إلى سلوك منهجهم و ترك ما يبعده عن صراطهم و طريقتهم و ذلك هو الحق المبين و لاينكره أحد من ذوى اللب من الصالحين»،( كامل الزيارات، مقدمه استاد على اكبر غفارى، نشر صدوق).