مثنوى بلند عشق (پژوهشى در صدور و محتواى زيارت جامعه كبيره) - يدالله پور، بهروز - الصفحة ٤٤

دانايان علم- قرآنند-؟ به دروغ و ستمى كه بر ما مى‌رانند؟ خدا ما را بالا برده و آنان را فرو گذاشته، به ما عطا كرده و آنان را محروم داشته، ما را در- حوزه عنايت خود- درآورد؛ و آنان را از آن برون كرد. راه هدايت را با راهنمايى ما مى‌پويند و روشنى دل‌هاى كور را از ما مى‌جويند».

* «وَ إِنَّمَا الْأَئِمَّةُ قُوَّامُ اللَّهِ عَلَى خَلْقِهِ وَ عُرَفَاؤُهُ عَلَى عِبَادِهِ وَ لَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ إِلَّا مَنْ‌عَرَفَهُمْ وَ عَرَفُوهُ وَ لَا يَدْخُلُ النَّارَ إِلَّا مَنْ أَنْكَرَهُمْ وَ أَنْكَرُوهُ»[١]

؛ «امامان از سوى خدا كار مردم را به سامان آورند و از جانب او بر مردم سرورى يافته‌اند. به بهشت نرود مگر كسى كه آنان را بشناسد و آنان هم او را بشناسند به دوزخ نرود مگر كسى كه آنان را انكار نمايد و آنان نيز او را از خود ندانند».

* «نَحْنُ الشِّعَارُ وَ الْأَصْحَابُ وَ الْخَزَنَةُ وَ الْأَبْوَابُ وَ لَا تُؤْتَى الْبُيُوتُ إِلَّا مِنْ أَبْوَابِهَا فَمَنْ أَتَاهَا مِنْ غَيْرِ أَبْوَابِهَا سُمِّيَ سَارِقاً، فِيهِمْ كَرَائِمُ الْقُرْآنِ وَ هُمْ كُنُوزُ الرَّحْمَنِ إِنْ نَطَقُوا صَدَقُوا وَ إِنْ صَمَتُوا لَمْ يُسْبَقُوا»[٢]

؛ «ما چون پيراهن تن به پيامبر و نبوت نزديكيم.

ما ياران پيامبر و خزانه‌داران نبوت و درهاى ورود به علم و ايمان هستيم. بايد كه از درها به خانه‌ها در آيند. هر كس از درب خانه نيايد وى را دزد خوانند. در حق ايشان است آيات كريمه ايمان (قرآن). آنان گنجينه‌هاى خداى رحمان‌اند.

اگر زبان به سخن گشايد راست گويند و اگر خاموشى گزينند نه از آن‌روست كه ديگران بر آنان پيشى گرفته‌اند ...».

[١] - همان، خطبه ١٥٢( ترجمه محمد مهدى فولادوند).

[٢] - همان، خطبه ١٥٣( ترجمه محمد مهدى فولادوند).