مثنوى بلند عشق (پژوهشى در صدور و محتواى زيارت جامعه كبيره) - يدالله پور، بهروز - الصفحة ٥٤

بودم در حالى كه آدم هنوز آفريده نشده بود».

و نيز از امام على عليه السلام روايت شده است: آگاه باشيد به راستى من بنده خدا و برادر رسولش و اولين تصديق كننده او هستم همانا او را در حالى كه آدم بين روح و جسد بود تصديق نمودم».[١] و رواياتى كه دلالت دارد كه از تمامى پيامبران و مردم بر ولايت حضرت امام على عليه السلام و ائمه اطهار عليهم السلام پيمانى گرفته شده‌[٢] بر اين معنا گواه بسيار روشنى است.

پيامبر اكرم فرمود:

«خَلَقَنَا اللَّهُ نَحنُ حَيثُ لاسَماءِ مَبْنيّة وَ لاارضَ مَدْحيّة وَ لاعَرشَ وَلا جَنَّة وَلانارَ كُنّا نُسَبِحَهُ»[٣]

؛ «خداوند ما را هنگامى آفريد كه آسمان هنوز برافراشته نبود و زمين هنوز گسترده نشده بود و هنوز زمانى كه عرش و بهشت و جهنم وجود نداشت ما به تسبيح حضرت پروردگار مشغول بوديم».

پيامبر اكرم فرمود:

«اوَّلُ ما خَلَقَ اللَّهُ نُورى فَفَتقَ مِنهُ نُورُ علىّ ثُمَّ خَلَقَ الْعَرشَ وَ الْلَوحَ وَالشَّمْسَ وَضُوء النَّهارَ وَ نُورالابْصارِ وَالْعَقل والْمَعرِفَة»[٤]

؛ «نخستين آنچه خداوند آفريد نور من بود و از آن نور على را شكافت آنگاه، عرش و لوح محفوظ و خورشيد و روشنايى روز و نور ديدگان و عق و معرفت را

[١] - بحارالانوار، ج ١٥، ص ١٥.

[٢] - بحارالانوار، ج ٢٦، باب تفضيلهم على الانبياء.

[٣] - بحارالانوار، ج ٥٧، ص ١٦٩.

[٤] - بحارالانوار، ج ٥٧، ص ١٧٠.