مثنوى بلند عشق (پژوهشى در صدور و محتواى زيارت جامعه كبيره) - يدالله پور، بهروز - الصفحة ٨٩

و نفوس قدسى شما در ميان نفوس و آثار وجودى شما در ميان آثار و قبور مطهر شما در ميان قبرها ديگر است ولى چقدر نام‌هاى شما شيرين و دل‌پذير است و نفوس شما چه با كرامت و شأن و مقامتان چقدر بزرگ! و قدر و منزلت شما چه با جلال! و عهد شما با وفاترين عهد و پيمان راست! در حقيقت سخن شمابه نور (نوربخش دل‌ها) و امر و فرمان شما هدايت و ارشاد خلق و سفارش تان تقوى و پرهيزگارى و كار شما نيكو و عادت شما نيكى و احسان، و فطرت شما كرم و بخشش و شأن ذاتى شما حق و صدق و مرافقت و شفقت است و قول و دستور شما حكم حتمى لازم‌الاجراء، رأى و انديشه شما علم و دانش و بردبارى و مال انديشى است. اگر سخن از خير و نيكويى به ميان آيد سرآغاز و اصل و فرع و معدن و ماوى و مبدأ و منتهاى هر خير و نيكويى شماييد پدر و مادر و جانم نثار شما باد چگونه مدح و ثناى شما را توان وصف كرد و شئونات رفيع و جميلتان را توان به شمار آورد در صورتى كه به واسطه شما خدا ما را از ذلت نجات داد و غم و اندوه‌هاى شديد ما را برطرف ساخت و از پرتگاه مهالك عالم و آتش دوزخ رهانيد پدر و مادر و جانم فداى شما بواسطه ولايت شما خدا رموز و حقايق دين را به ما آموخت و هر آنچه از امور دنياى ما فاسد و پريشان بود اصلاح فرمود و بواسطه ولايت و پيشوايى شما كلمه توحيد به حد كمال رسيد و نعمت (بزرگ دين)، عظمت يافته و پراكندگى امت بألفت و اتحاد مبدل گشت و بولايت و دوستى شما طاعت فريضه خلق پذيرفته مى‌شود و خدا دوستى شما را بر خلق واجب كرد و به شما درجات رفيع و مقام محمود و منزلت عالى معلوم نزد خداى عزّ و جلّ و جاه و عزت بزرگ‌