مثنوى بلند عشق (پژوهشى در صدور و محتواى زيارت جامعه كبيره) - يدالله پور، بهروز - الصفحة ٢٩
مرحوم مامقانى وى را از نويسندگان شيعه به شمار آورده و «حسن» دانسته است.[١] در ضمن وى از بزرگانى همچون عبدالعظيم حسنى، محمدبن اسماعيل برمكى، سهلبن زياد الآدمى، علىبن احمدبن موسى و معاويهبن حكيم و موسىبن عمران نخعى و ... نقل حديث كرده است.[٢]
پس در مجموع وى از مشايخ ثقات به شمار مىرود و صحيح الحديث است و در روايات محمدبن عبداللَّه الكوفى و محمدبن ابى عبداللَّه الاسدى و محمدبن جعفر الاسدى و الاسدى يك شخص مىباشند.
محمدبن اسماعيلبن احمدبن بشير البرمكى
ايشان ساكن قم بوده و فردى است كه كاملًا قابل اعتماد و داراى اعتقادات صحيح بوده است و كتاب التوحيد را ايشان نوشته است.[٣]
مرحوم ابن داود حلى نيز در رجال وى را توثيق كرده و گفت: «وى شخصيتى قابل اعتماد و داراى عقيدهاى درست و محكم بود»[٤].
موسىبن عبداللَّه النخعى
وى از شخصيتهاى بزرگ شيعه به شمار مىرود كه صاحب اسرار اهلبيت عليهم السلام شمرده شده و اين روايت خود گوياى عظمت شخصيت ايشان است. اگرچه در كتابهاى رجالى مدح يا قدحى از ايشان وارد نشده است ولى همين روايت خود گوياى جايگاه ايشان است.
[١] - تنقيح المقال، ج ٣، ص ٢٥٠.
[٢] - معجم الرجال، ج ١٤، ص ٢٧٤.
[٣] - رجال النجاشى، ص ٣٤١.
[٤] - رجال ابن داود، ص ٢٩٨.