مثنوى بلند عشق (پژوهشى در صدور و محتواى زيارت جامعه كبيره) - يدالله پور، بهروز - الصفحة ٢٠
همت او باشد از زيارت ثمر فراوانى نخواهد برد و اين زيارت بايد با تغييرى درنوع نگرش و رفتار وى پديد آورد كه زيارت حقيقى محسوب شود همانگونه كه در قرآن مجيد درباره نماز واقعى آمده است: «إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ»[١].
و يا روايتى كه مىفرمايد «چه بسا روزهدارى كه تنها ثمرش از روزهدارى گرسنگى و تشنگى است» تلاش بر اين بوده است تا سطح انديشه مؤمنان و دين باوران را از اعمال عبادى ظاهرى گذر داده، باطنى فربه پرورش دهند كه از درون سوخته و باطن فروزان تأثير فراوانى بر ظاهر رفتار خواهد نهاد.
٣. مبناى تأثير شرايط بر انسان
زيارتگاهها يكى از محورهاى گسترش فرهنگ و تمدن اسلامى بوده و هستند؛ به طورى كه در كنار مرقد مطهر امام على عليه السلام يا حضرت معصومه عليها السلام حوزههاى علمى تشكيل شده و هزاران انسان برجسته به تربيت طلاب علوم دينى پرداختهاند.
بر اين اساس، «اصلاح شرايط» در نظام تربيتى اسلام داراى جايگاه مهمى مىباشد. اين اصل بيانگر آن است كه براى زدودن پارهاى از حالات و رفتارهاى نامطلوب و نيز براى ايجاد حالات و رفتارهاى مطلوب در انسان بايد به اصلاح شرايط محيطى او برخاست[٢].
[١] - عنكبوت( ٢٩)، آيه ٤٥.
[٢] - نگاهى دوباره به تربيت اسلامى، دكتر خسرو باقرى، ص ٩٧.