مثنوى بلند عشق (پژوهشى در صدور و محتواى زيارت جامعه كبيره) - يدالله پور، بهروز - الصفحة ١٢
انسان پرورش يافته در مكتب اسلام همه جوانب روحى و شخصيتى او لحاظ شده است.
اگر تربيت اسلامى را چنين تعريف نمائيم: «شناخت خدا به عنوان رب يگانه انسان و جهان، و برگزيدن او به عنوان تنها رب خويش»[١].
به روشنى به اين حقيقت مىتوان دست يافت كه زيارت و مفاهيم بلند محتواى آن يكى از كارآمدترين و راهبردىترين آموزههاى تربيتى مىباشد.
از آنجا كه زيارت از يك سو، «عشق به شدن» را مىآموزد و از سويى ديگر «سوز ماندن» را، از طرفى اعلام، محبت و ارادت است و از جهتى ابراز شكايت از عصيان و نسيان خويش!!
در نگاه شيعه «زيارت» حضور عارفانه انسانى عاشق در محضر معشوق و اعلام پاىبندى به انديشهها و گرايشها و نگرشهاى اوست، اين كه انسانى آگاهانه و عاشقانه به ديار محبوب بار مىيابد و درد مىگويد و درمان را مىجويد، راز مىگويد و رازدار مىشود بسيار ارزشمند است در بسيارى از روايات ما، به زيارت عارفانه پاداشى گران، وعده داده شده است.
كافى است با يك نگاهى اجمالى به كتاب گرانقدر كامل الزيارات مرحوم ابنقولويه به تعداد زيارات وارد مأثوره وارزش زيارت كننده و پاداش اين عمل پى برد، فارغ از اين كه «در كتابهاى متعدد نويسندگان و فقيهان اهلسنت زيارت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله وخانه خدا مستحب و واجب شمرده شده است»[٢].
[١] - نگاهى دوباره به تربيت اسلامى، دكتر خسرو باقرى، ص ٤٤.
[٢] - توحيد و زيارت، سيد حسن طاهرى خرم آبادى، صص ٧١-/ ١١٤.