در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٦ - ٢ - شفاعت شرعى وصحيح
و آياتى كه شفاعت را براى خدا ثابت مىدانند، مقصودشان اين است كه خداى متعال ذاتاً به اين جلوه از جلوههاى قدرت ورحمت، متّصف است.
و آياتى كه شفاعت را براى غير از خداى متعال ثابت مىدانند، هدفشان تأكيد بر قدرت خداوند است، به اين بيان كه اين قدرت در بالاترين مرحلهاش وجود دارد به طورى كه گاهى خداى متعال خود متولّى شفاعت است وگاهى آن را به عدّهاى از بندگان ودوستانش كه از آنان راضى است واگذار مىكند؛ يعنى در آن دخالت مىكند وآن را از خودش به يكى از افرادى كه خلقش كرده منتقل مىسازد.
چه بسا يكى از اهداف اين روش قرآنى، اين باشد كه بنده را براساس وابستگى به قدرت الهى ورحمت مطلقه ربّانى وغير متّكى به عمل شايسته تنها، تربيت نمايد؛ زيرا عمل در دادگاه عدل الهى، تنها در صورتى مىتواند نجات دهنده باشد كه مقتضى نجات باشد، حال آيا كسى مىتواند ادّعا كند كه با تكيه بر عملش، از رحمت خداى سبحان، بى نياز است؟
قرآن كريم، به ما مى فهماند كه كارها از سلطنت و قدرت خداوند خارج نيست و بر تغيير ناپذيرى حكم خود، سخن مى گويد؛ مثلًا در آياتى مىفرمايد: