«آيا وقت آن نرسيده است كه دلهاى مؤمنان در برابر ذكر خدا و آنچه از حق نازل كرده است، خاشع گردد؟! و مانند كسانى نباشيد كه در گذشته به آنان كتاب آسمانى داده شد، سپس زمانى طولانى بر آنان گذشت و قلبهايشان قساوت پيدا كرد و بسيارى از آنان گنهكارند».

د: گريه داراى بعد سياسى است؛ زيرا در برخى موارد، بر اثر شرايط خاص حاكم بر جامعه، انسان قادر به رويارويى مستقيم با ظلم و ستم نمى‌باشد؛ زيرا انسان در اين شرايط، احساس مى كند كه قادر بر انجام كارى در اين زمينه نيست، در اين حالت، بهترين روش براى مبارزه با ظلم، گريه مى باشد؛ زيرا گريه در اين شرايط، يك نوع مبارزه است.[١]

ثانياً: گفته‌اند: گريه از انگيزه‌هاى مختلفى نشأت مى گيرد؛ گاهى انسان گريه مى كند به هنگامى كه با خبر خوشحال كننده‌اى كه انتظار انجام آن را نداشت، رو به رو مى گردد؛ چنان كه به هنگام ناراحتى زياد، ترس، رو به رو شدن با كارى دشوار و عجيب، دردهاى زياد، ريا، شكر و از خشيت خداوند، گريه به وى دست مى دهد.

ثالثاً: گريه بنابر ديدگاه شرع، داراى اقسام زير است.

[١] -[ چنانچه امام سجّاد* از اين نوع مبارزه استفاده كرد].