در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٢ - نظرى اجمالى درباره گريه

الف: گريه روشى براى تزكيه نفس از آلودگى و گناهان مى باشد، به خصوص هنگامى كه انسان از عملكرد گذشته خود، پشيمان و تائب است.

ب: گريه موجب مى گردد كه انسان، سختيها و دردهاى محرومان و ستمديدگان را درك نمايد؛ زيرا گريه موجب بيدارى وجدان درونى انسانها مى گردد و انسان در اين حالت، در برابر خداوند، اعتراف به كوتاهى و تقصير خود مى كند.

ج: گريه قساوت قلب را كه بر اثر مهر زدن بر آن به وجود آمده است، معالجه مى كند.

خداوند مى فرمايد:

ثُمَّ قَسَتْ قُلُوبُكُم مِّن بَعْدِ ذَلِكَ فَهِيَ كَالْحِجَارَة أَوْ أَشَدُّ قَسْوَة ....[١]

«سپس دلهاى شما بعد از اين واقعه سخت شد؛ همچون سنگ، يا سخت‌تر».

و نيز مى فرمايد:

أَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا أَن تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ وَلا يَكُونُوا كَالَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِن قَبْلُ فَطَالَ عَلَيْهِمُ الأَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَكَثِيرٌ مِّنْهُمْ فَاسِقُونَ‌.[٢]

[١] - بقره( ٢): ٧٤.

[٢] - حديد( ٥٧): ١٦.