«آنان پيامبرانى بودند كه خداوند مشمول نعمتشان قرار داده بود، از فرزندان آدم و از كسانى كه با نوح بر كشتى سوار كرديم، و از دودمان ابراهيم و يعقوب و از كسانى كه هدايت كرديم و برگزيديم. آنان كسانى بودند كه وقتى آيات خداوند رحمان بر آنان خوانده مى شد به خاك مى افتادند، در حالى كه سجده مى كردند و گريان بودند».

٣- پيامبر اكرم (ص) مردم را به گريه تشويق كرده است. در روايتى وارد شده كه حضرت فرمود:

«چشمى كه از خشيت خداوند گريسته، آتش را نخواهد ديد؛ هچنين چشمى كه در راه خدا شب را بيدار ماند».[١]

٤- همچنين از پيامبر (ص) روايت شده است كه فرمود:

«هيچ قطره‌اى نزد خداوند، محبوب تر از قطره خونى كه در راه خدا ريخته شود و قطرات اشكى كه از چشم انسان در نيمه شب از خشيت خداوند ريخته گردد، نيست».[٢]

از آن جا كه گريه مطلوب و محبوب خداوند است، لذا مى بينيم كه پيامبران در مناسبتهاى گوناگون گريسته‌اند.

[١] - الترغيب و الترهيب: ٤/ ٢٢٨.

[٢] - الرقّة و البكاء/ ابن ابى دينا: ٥٢.