«وى، از جبرئيل سوال كرد: اندازه آنچه يعقوب (ع) بر يوسف (ع) (از حزن) پيدا كرد، چقدر بود؟ گفت: به اندازه هفتاد مادر كه فرزند از دست داده باشند. پيامبر (ص) گفت: اندازه پاداش او چقدر است؟ گفت: پاداش صد شهيد و او لحظه‌اى گمان بد به خداوند پيدا نكرد».

اگر سؤال شود: چگونه براى پيامبرى جايز باشد كه به اين درجه از بى تابى برسد؟ در جواب بايد گفت: انسان هنگام حزن زياد، بر اساس فطرت كنترل طبيعى خود را از دست مى دهد و بدين جهت خداوند از صبر او تمجيد كرد و اين كه او صبر نمود تا مبادا كلامى و يا كارى كه نيكو نباشد، از او سر زند.

پيامبر اكرم (ص) در مرگ فرزندش ابراهيم گريست و فرمود:

«قلب، بى تابى مى كند و چشم گريان است و آنچه موجب غضب خداوند است، نمى‌گوييم و ما به خاطر تو اى ابراهيم! محزون هستيم».

بى تابى مذموم آن است كه از برخى افراد جاهل سر مى زند، مانند گريه به آواز بلند و جزع و فزع، زدن به سينه و صورت و پاره كردن لباس.

از پيامبر اكرم (ص) روايت شده كه:

«بر يكى از فرزندان يكى از دخترانش كه در حال مرگ بود، گريست. گفته شد: اى رسول خدا! (ص) گريه مى كنى در حالى كه ما را از گريه نهى مى كردى؟ فرمود: شما را از گريه نهى نكردم‌