مقصود پيامبر (ص) از «چشم گريان» تا آخر روايت، اين است كه در گريه و محزون بودن قلب، گناهى وجود ندارد بلكه گناه، گفتن سخنى است كه خشم پروردگار را به همراه داشته باشد، مانند اعتراض به خداوند.

٥- گريه پيامبر اكرم (ص) بر مادرش وقتى بر قبرش حاضر مى شد.

ابو هريره مى گويد:

«پيامبر (ص) قبر مادرش را زيارت كرد و گريه كرد و اطرافيانش را به گريه انداخت».[١]

٦- گريه پيامبر (ص) در بيمارى سعد بن عباده.

عبدالله بن عمر مى گويد:

«سعد بن عباده از وضعيّت مزاجى خود شكوه نمود. پيامبر (ص) به همراهى عبدالرحمن بن عوف، سعد ابن ابى وقّاص و عبدالله بن مسعود، به عيادت او آمد. پيامبر (ص) وقتى بر او وارد شد، او را بيهوش يافت. سؤال كرد: آيا تمام كرده است؟ گفتند: نه اى رسول خدا! حضرت گريه كرد، حاضران وقتى ديدند پيامبر (ص) گريه مى كند، گريه‌

[١] - صحيح مسلم: ٢/ ٦٧١، كتاب الجنائز، باب زيارة القبور، ح ٣٢٣٤؛ سنن نسائى: ٤/ ٩٠، كتاب الجنائز، ما جاء فى قبر المشرك؛ سنن ابن ماجه: ١/ ٥٠١، كتاب الجنائز، ما جاء فى زيارة قبور المشركين، ح ١٥٧٢.