«زيد، پرچم را به دست گرفت، سپس به شهادت رسيد، سپس جعفر آن را گرفت (اوهم) شهيد شد، سپس ابن رواحه آن را گرفت (اوهم) شهيد شد و اشك از چشمان وى جارى بود ...».[١]

٤- گريه پيامبر (ص) بر فرزندش ابراهيم.

انس مى گويد:

«همراه پيامبر (ص) وارد شديم ... در حالى كه ابراهيم مرگش نزديك شده بود. اشك از دو چشمان پيامبر (ص) جارى شد. عبدالرحمن بن عوف به حضرت گفت: شما اى رسول خدا (ص) گريه مى كنيد؟ فرمود: آن (اشك) رحمت است. سپس همين جمله را تكرار كرد وآنگاه فرمود: چشم، گريان است و قلب، محزون و چيزى نمى‌گويم جز آنچه موجب رضايت پروردگارمان در آن است. واى ابراهيم! ما در فراق تو محزون هستيم».[٢]

در اين روايت پيامبر اكرم (ص) جارى شدن اشك را «رحمت» توصيف كرده است كه از آن استفاده مى شود «گريه نيكو است». و

[١] - صحيح بخارى: ٢/ ٢٠٤؛ البدايه و النهايه: ابن كثير: ٤/ ٢٨٠؛ سنن كبرى، بيهقى: ٤/ ٧٠؛ انساب الاشراف: ٢/ ٤٣؛ شرح نهج البلاغه، ابن ابى الحديد: ١٥/ ٧٣.

[٢] - صحيح مسلم: ٤/ ١٨٠٨/ كتاب الفضائل، باب رحمته بالصيبان و العيال؛ سنن ابى داوود: ٣/ ١٩٣، كتاب الجنائز، باب البكاء على الميّت؛ سنن ابن ماجه: ١/ ٥٠٧، كتاب الجنائز، باب ٥٣، ح ١٥٨٩؛ مغازى، شرح و تحقيق قاسم شماعى الرفاعى: ٢/ ٥٥٦، ح ١٢١٦، كتاب الجنائز، باب ٨٢٨، قول النبى: وإنَّا بِك لمحزونون.